Сямён Жыгмант

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Сямён Жыгмант
Zhigmontso.jpeg
Дата нараджэньня 1812
Месца нараджэньня Смаленская губэрня, Расейская імпэрыя
Дата сьмерці 3 сакавіка 1886(1886-03-03)
Грамадзянства Расейская імпэрыя
Занятак вайсковец
Узнагароды
ордэн сьвятога Георгія IV ступені Залатая шабля «За сьмеласьць» ордэн сьвятога Станіслава ордэн сьвятой Ганны ордэн сьвятога Ўладзімера ордэн Белага арла

Сямё́н Во́сіпавіч Жы́гмант (па-расейску: Семён Осипович (Иосифович) Жигмонт; 1812 — 3 сакавіка 1886) — расейскі вайсковы дзеяч, генэрал ад інфантэрыі. З шляхецкага роду Жыгмантаў.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Выхоўваўся ў Паўлаўскім кадэцкім корпусе. 14 лістапада 1830 у чыне прапаршчыка пераведзены Ляйб-гвардыі Фінляндзкі полк.

У 1835 у чыне падпаручніка пераведзены на Каўказ, дзе пад кіраўніцтам Вельямінава прымаў удзел у экспэдыцыі за Кубань, займаў пасаду старшага ад’ютанта штабу войскаў Каўкаскае лініі й Чарнаморыі.

1843 года у чыне штабс-капітана другі раз хадзіў на Кубань з аддзелам генэрал-ад’ютанта Гуркі, а ў 1845 удзельнічаў у Даргінскай экспэдыцыі; за вайсковыя дасягненьні прызначаны палкоўнікам.

У 1846 камандзіраваны ў Абразчыкавы пяхотны полк, у 1852 пераведзены ў Суздальскі пяхотны полк і ў тым самым годзе прызначаны камандзірам Адэскага егерскага палку. Прызначаны 19 красавіка 1853 генэрал-маёрам, на чале Адэскага палку выправіўся на тэатар вайны з Турэччынай, дзе 25 сьнежня 1853, знаходзячыся ў складзе аддзела генэрала К. А. Бэльгарда, прыняў удзел у баі пры Чататы, своечасова й на ўласную ініцыятыву зьявіўшыся на дапамогу Табольскаму пяхотнаму палку Аляксандра Баўмгартэна, атакаванаму пераўзыходнымі сіламі туркаў. Сам Жыгмант быў паранены дзьвюма кулямі й цяжка кантужаны аскепкам. Узнагародай за Чататы была залатая шпага з дыямантамі й надпісам «За адвагу», а батальёны, што былі падчас бою пад яго асабістым кіраўніцтвам, атрымалі Георгіеўскія сьцягі. Толькі ў лютым 1855 Жыгмант акрыяў ад ранаў і быў прызначаны камандуючым рэзэрвовай дывізіяй Грэнадэрскага корпусу й на працягу ўсяго астатняга часу вайны знаходзіўся ў Фінляндыі пры ахове прыморскіх берагоў, у тым самым 1855 атрымаў ордэн сьв. Георгія 4-й ступені за 25 гадоў бездакорнай службы.

У 1857 быў прызначаны памагатым начальніка 2-е грэнадэрскае дывізіі, у 1858 быў ганараваны ордэна сьв. Станіслава 1-й ступені. Ад 26 студзеня 1860 да 4 красавіка 1871 камандаваў 13-й пяхотнай дывізіяй, за гэты час быў узнагароджаны ордэнамі сьв. Ганны 1-е ступені (1864) і сьв. Уладзімера 2-е ступені (1869).

У генэрал-лейтэнанты прызначаны 23 красавіка 1861, а 30 жніўня 1881 — у генэралы ад інфантэрыі з прызначэньнем сябрам Аляксандраўскага камітэту аб параненых, у 1879 атрымаў ордэн Белага Арла.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]