Пяцігорцы

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку

Пяцігорцы, потым таксама панцырныя — сярэднецяжкая літоўская кавалерыя з ХVІ да ХVІІІ ст. У Польшчы аналягічныя часткі называлі «казакамі», потым часьцей панцырнымі (польск. pancerni, towarzysze pancerni).

Фармацыя ўжывалася часта як дапаўненьне гусараў — як лягчэйшыя ад гусараў яны часта акружалі флянгі, разьбітага гусарамі няпрыяцеля. З гусарамі пяцігорцаў спалучаў таксама спосаб рэкрутацыі г. зв. «таварыскі зацёнг» (польск. zaciąg towarzyski).

Да канца XVI стагодзьдзя пяцігорцы не карысталіся дасьпехамі, а толькі шаломамі місюркамі ды карвашамі. Пазьней дасьпех пяцігорца складаўся з: кальчугі (кальчужнага панцыру), карвашы, шалому місюркі, да якой дачэплена была кальчуга. У якасьці тарчу выступаў плецены калкан, круглы тарч турэцкага тыпу. Наступальнай зброяй была трохмэтровая дзіда — рагаціна, шабля, два пісталеты ды рушніца (раней лук). Відавочна з часам пачалі ўжываць таксама дзіды — але ж звычайна лягчэйшыя за гусарскія. У XVII ст. пяцігорцы пачалі насіць таксама кірысы.

З пачатку пяцігорцамі называлі лёгкую коньніцу каўкаскага паходжаньня, якая складалася з каўкаскіх горцаў (чаркесаў) якія аселі ў Вялікім Княстве Літоўскім. З часам у пяцігорцах пачалі служыць таксама літоўскія татары ды літоўская шляхта. У гэты час не карысталіся іншай абарончай зброяй, як місюркамі ды карвашамі.

Назва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Першапачаткова назвай пяцігорцы даўнія ліцьвіны называлі эмігрантаў з Каўказу, якія разам з татарамі зьвяіліся ў ВКЛ напрыканцы ХІV ст. Наступная хваля чаркесаў на чале зь пяцьцю кабардынскімі князямі зьявілася на Літве ў 1562 годзе, дзе яны працягвалі службу ў пяцігорскіх харугвах.

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]