Паўстаньне дзекабрыстаў
Паўстаньне дзекабрыстаў | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 | |||||||||
| |||||||||
Супернікі | |||||||||
| Паўночнае таемнае таварыства Маскоўскі лейб-гвардыі полк Грэнадэрскі лейб-гвардыі полк Гвардзейскі марскі экіпаж | Конны і Прэабражэнскі палкі лейб-гвардыі, Сапэрны батальён лейб-гвардыі і Конная артылерыя лейб-гвардыі | ||||||||
Камандуючыя | |||||||||
| Кандрат Рылееў | Мікалай I | ||||||||
Колькасьць | |||||||||
| больш за 3000 чалавек | |||||||||
Паўста́ньне дзекабры́стаў (па-расейску: Восстание декабристов) — спроба дзяржаўнага перавароту, якая адбылася ў Санкт-Пецярбургу, сталіцы Расейскай імпэрыі, 14 (26) сьнежня 1825 году.
Паўстаньне было зьдзейсьненае супольнасьцю дваранаў-адзінадумцаў (пры падтрымцы вайсковых часткаў) і ставіла за мэту лібэралізацыю расейскага грамадзка-палітычнага ладу і недапушчэньне ўступленьня на трон Мікалая I. Паўстаньне адрозьнівалася ад змоваў эпохі палацавых пераваротаў сваёй рэвалюцыйнай накіраванасьцю і мела моцны рэзананс у расейскім грамадзтве, які значна паўплываў на грамадзка-палітычнае жыцьцё наступнай за ім Мікалаевай эпохі.
Дзекабрысты
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Расейская назва месяца стала назваю для ўсяго руху — дзекабрысты.
Пакараньне паўстанцаў
[рэдагаваць | рэдагаваць код]25 ліпеня [ст. ст. 13 ліпеня] 1826 году на кронвэрку Петрапаўлаўскай крэпасьці ў Санкт-Пецярбургу павесілі 5 кіраўнікоў паўстаньня: Паўла Пестэля, Кандрата Рылеева, Пятра Кахоўскага (нар. Смаленскі павет), Міхаіла Бястужава-Руміна і Сяргея Мураўёва-Апостала. Вярхоўны крымінальны суд таксама асудзіў яшчэ 120 паўстанцаў[1], якіх зьняволілі пераважна ў Бабруйскай крэпасьці, разжалавалі або саслалі на Каўказ у войска ці ў Сібір на пасяленьне.
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код] |
Гэта — накід артыкула па гісторыі. Вы можаце дапамагчы Вікіпэдыі, пашырыўшы яго. |