Нагавіцы
.jpg)
Нагаві́цы, штаны́, по́рткі — адна з асноўных частак традыцыйнага адзеньня, але звычайна мужчынскага. Шорты падобныя на нагавіцы, але іхныя калошы сягаюць толькі калена, а могуць быць нават значна карацейшымі ў залежнасьці ад фасону.
Джынсы, зробленыя з дэніму, уважаюцца за тып штаноў для паўсядзённага адзеньня, якія шырока выкарыстоўваюцца як мужчынамі, гэтак і жанчынамі ва ўсім сьвеце. Шортам часта аддаюць перавагу ў сьпякотнае лета ды пры трэнаваньнях і выступаў у некаторых відаў спорту, а таксама часта дзеці і падлеткі. Штаны носяцца на сьцёгнах або таліі і часта падтрымліваюцца гузікамі, уточанай гумкай, рамянём або шлейкамі.
У беларусаў
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Нагавіцы ёсьць адной з асноўных частак традыцыйнага мужчынскага адзеньня беларусаў. Шыліся звычайна з аднатоннага ці шарачковага палатна, са зрэбнай ці паўсуконнай тканіны, зімовыя — зь цёмнага сукна, праз што былі вядомыя як суко́ннікі[1].
Вузкія калошы злучалі ў верхняй частцы ромбападобнай уточкай, а зашпіляліся сьпераду. Былі каўняровыя (каўнер) на пасе, які зашпільваўся на калодачку-біргельку або гузік і бескаўняровыя на матузку[1]. Калошы ўнізе спадалі свабодна або абкручваліся анучамі і аборамі лапцяў. Кашулю насілі паўзьверх нагавіцаў і падпярэзвалі пасам[1].
У канцы XIX стагодзьдзя белыя палатняныя нагавіцы сталі сподняй адзежынай. У XX стагодзьдзі традыцыйныя нагавіцы былі выцесьненыя фабрычнымі вырабамі агульнаэўрапейскага крою[1].
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- 1 2 3 4 М. Ф. Раманюк. Нагавіцы // Этнаграфія Беларусі: Энцыклапедыя / Рэдкалегія: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. . — Мн.: БелСЭ, 1989. — 575 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-85700-014-9.
 |