Мова жэстаў

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мужчыны й жанчына размаўляюць мовай жэстаў

Мо́ва жэ́стаў — камунікатыўная сыстэма на кінэтычнай (жэстыкуляторна-мімічнай) аснове; асноўны сродак зносінаў глухіх. Мінімальная адзінка мовы жэстаў — жэст — складаецца з герэмаў, якія паказваюць на месца, канфігурацыю й характар жэсту. Колькасьць герэмаў параўнальная з колькасьцю фанэмаў гукавой мовы. Мова жэстаў ўключае таксама позірк, выраз твару, рухі галавы й цела, функцыі якіх больш шырокія, чым у гукавых мовах. Структурна й катэгарыяльна мовы жэстаў не залежаць ад гукавых ладаў моваў, іх роднасныя сувязі не вызначаюцца адпаведнымі нацыянальнымі мовамі (напрыклад, амслэн, мова жэстаў ЗША й большай часткі Канады, блізкі да мовы глухіх Францыі, аднак ня роднасны мове глухіх Ангельшчыны).

Мовай жэстаў называюць таксама жэставыя маніфэстацыі гукавых моваў. У разьвітых грамадзтвах большая частка глухіх дзьвюхмоўная (валодаюць роднай мовай жэстаў і нацыянальнай мовай). Падчас зносінаў на агульнанацыянальнай мове выкарыстоўваюць яе жэставы варыянт: захоўваецца сынтаксіс, структура, рэдуцыруецца марфалёгія, словы замяняюцца жэстамі; безаналягавыя элемэнты гукавой мовы дактылююцца (палітарна перадаюцца пальцавай азбукай).

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]