Канстантын Казімер Бжастоўскі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
(Перанакіравана з «Канстанты Казімер Бжастоўскі»)
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Канстантын Казімер Бжастоўскі
К. К. Бжастоўскі. Невядомы мастак, XVIII ст.
К. К. Бжастоўскі. Невядомы мастак, XVIII ст.
POL COA Strzemię.svg
Герб «Стрэмя»
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 1644
Памёр 24 кастрычніка 1722
Род Бжастоўскія
Бацькі Цыпрыян Павал Бжастоўскі
Дзейнасьць ксёндз

Канстанты́н Казіме́р Бжастоўскі (1644 — 24 кастрычніка 1722, Дуброўна) — дзяржаўны й рэлігійны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага, граф Сьвятога Стальцу. Канонік віленскі (ад 1661), катэдральны прапаведнік (ад 1664), сакратар духоўны вялікі літоўскі (16711684), біскуп смаленскі (16841687) і віленскі (ад 1687).

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Прадстаўнік шляхецкага роду Бжастоўскіх гербу «Стрэмя», сын Цыпрыяна Паўла. У 1665 распачаў навучаньне ў Рыме, дзе атрымаў ступень доктара тэалёгіі (1669).

У 1689 на сойме ў Варшаве К. К. Бжастоўскага моцна зьняважыў адзін з дэпутатаў, аплачаных Сапегамі. У тым самым годзе быў адным з судзьдзяў, якія вынесьлі сьмяротны прысуд за атэізм сапегаўскаму жаўнеру Казімеру Лышчынскаму.

У 1692 уцягнуўся ў новы канфлікт з Сапегамі (прычына — разьмяшчэньне гетманам вялікім літоўскім Казімерам Янам Сапегам войска на зіму ў касьцёльных маёнтках). Біскупа падтрымаў кароль і вялікі князь Ян Сабескі, які імкнуўся паменшыць уплыў Сапегаў у Вялікім Княстве Літоўскім. 18 красавіка 1694 у віленскай катэдры пракляў гетмана, што спрычынілася да ўсплёску незадаволенасьці Сапегамі сярод шляхты. Супраць абвастрэньня канфлікту, які вёў да разгортваньня грамадзянскае вайны 1697—1702 гадоў паміж шляхтай і Сапегамі, выступіў Папа Рымскі. У 1697 склаў кампраміснае пагадненьне з Сапегамі.

У Паўночную вайну 1700—1721 гадоў падтрымаў караля і вялікага князя Аўгуста Моцнага, але потым далучыўся да Віленскае канфэдэрацыі. Прымаў у сваёй рэзыдэнцыі ў Верках расейскага цара Пятра І, абараняў перад ім Грэка-Каталіцкую царкву. Гэта прывяло Пятра І ў гнеў, яго ледзь суцішыў гетман польны літоўскі Рыгор Антоні Агінскі.

У 1713 запрасіў у Вільню рохітаў, у 1722 — піяраў, якія адчынілі калегіюм[3]. У 1717 склікаў сынод Віленскае дыяцэзіі.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б CERL ThesaurusConsortium of European Research Libraries.
  2. ^ Konstanty Kazimierz Brzostowski
  3. ^ Валерый Пазднякоў. Бжастоўскія // ВКЛ. Энцыкл. Т. 1. — Менск, 2005. С. 326.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]