Джульета (спадарожнік)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Джульета
спадарожнік Урану
Uranus-Juliet-NASA.gif
Гісторыя адкрыцьця
Першаадкрывальнік Стывэн Сынот, Вояджэр-2
Дата адкрыцьця 3 студзеня 1986
Арбітальныя характарыстыкі
Эксцэнтрысытэт 0,00066
Арбітальны пэрыяд 0,493 дня
Нахіл арбіты 0,06546° (да экватару Ўрану)
Фізычныя характарыстыкі
Дыямэтар 150х74х74 км
Плошча паверхні 35 000 км²
Маса 5,6 × 1017 кг
Шчыльнасьць 1,3 г/см³
Паскарэньне вольнага падзеньня 0,016 м/с²
Пэрыяд звароту вакол сваёй восі Сынхранізаваны з арбітальным пэрыядам
Нахіл восевага кручэньня {{{Нахіл восевага кручэньня}}}
Альбеда 0,08
Тэмпэратура паверхні 64 К (−209 °С)
Атмасфэра адсутнічае

Джульета — адзін з унутраных спадарожнікаў плянэты Ўран. Адкрыты на здымках, атрыманых зь міжплянэтнага апарату «Вояджэр-2» 3 студзеня 1986 року. Названы ў гонар гераіні трагедыі Шэксьпіра «Рамэо і Джульета».

Джульета адносіцца да групы Порцыі, у якую таксама ўваходзяць спадарожнікі Б’янка, Крэсыда, Дэздэмона, Порцыя, Разалінда, Купідон, Бэлінда і Пэрдыта.[1] Гэтыя спадарожнікі маюць падобныя арбітальныя й фатамэтрычныя парамэтры. Згодна са здымкамі, уск яны маюць шэраваты колер.[2]

Цягам найбліжэйшых ста мільёнаў гадоў ня выключана сутыкненьне Джульеты з Дэздэмонай.[3]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Karkoschka, Erich (2001). "Comprehensive Photometry of the Rings and 16 Satellites of Uranus with the Hubble Space Telescope". Icarus 151 (1): 51–68. Bibcode:2001Icar..151...51K. doi:10.1006/icar.2001.6596.
  2. ^ Karkoschka, Erich (2001). "Voyager's Eleventh Discovery of a Satellite of Uranus and Photometry and the First Size Measurements of Nine Satellites". Icarus 151 (1): 69–77. Bibcode:2001Icar..151...69K. doi:10.1006/icar.2001.6597.
  3. ^ Duncan, Martin J.; Lissauer, Jack J. (1997). "Orbital Stability of the Uranian Satellite System". Icarus 125 (1): 1–12. Bibcode:1997Icar..125....1D. doi:10.1006/icar.1996.5568.