Гайліны
| Гайліны лац. Gajliny | |
| Населены пункт | |
| Краіна | Летува |
|---|---|
| Павет | Мар’ямпальскі |
| Раён | Шацкі |
| Часавы пас | |
| Каардынаты | 54°53′20,40″ пн. ш. 23°15′43,20″ у. д.HGЯO |
| Насельніцтва | |
| Колькасьць |
|
| Гайліны на мапе Летувы   Гайліны | |
Гайліны (лет. Gailynai) — вёска ў Летуве, на ручаі Сабіне. Уваходзяць у склад Грышкабудзкага староства Шацкага раёну Мар’ямпальскага павету.
Назва
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Гайлін, Гайлен, Гейлін або Галіна (Gailin, Gailen[1], Geilin, Galinno[2], Galinus[3]) — імя германскага паходжаньня[4][2][1]. Іменная аснова -гайл- (-гал-, -гел-) (імёны ліцьвінаў Галімунт, Інгела, Монтгайла; германскія імёны Geilmundus, Ingeila, Montigel) паходзіць ад гоцкага і бургундзкага gails 'жвавы, свавольны, ганарысты'[5]. Адпаведнасьць імя Гайлінь (Гайлень) германскаму імю Gailin сьцьвердзіў францускі лінгвіст-германіст Раймонд Шмітляйн, які на падставе шматгадовых дасьледаваньняў прыйшоў да высноваў пра германскае паходжаньне літоўскіх уласных імёнаў[6]. Этымалягічны слоўнік старапольскіх асабовых імёнаў, выдадзены Польскай акадэміяй навук, адзначае гістарычнае бытаваньне ў Польшчы германскага імя Gielin[7].
Гісторыя
[рэдагаваць | рэдагаваць код]У XIX ст. Гайліны ўваходзілі ў склад Сувалкаўскай губэрні.
Насельніцтва
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- 1888 год — 45 чалавек[8]
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- 1 2 Ao. Prof. Dr. Hermann Reichert, Lexikon der altgermanischen Namen
- 1 2 Nègre E. Toponymie générale de la France. Vol. 2. — Genève, 1991. P. 793.
- ↑ Nègre E. Toponymie générale de la France. Vol. 2. — Genève, 1991. P. 743.
- ↑ Förstemann E. W. Altdeutsches Namenbuch. Bd. 1: Personennamen. — Bonn, 1900. S. 568.
- ↑ Дайліда А. Пачаткі Вялікага княства Літоўскага: ад стварэння да Крэўскай уніі / Рэц. С. Тарасаў. — Менск, 2019. С. 17.
- ↑ Schmittlein R. Toponymes finnois et germaniques en Lituanie // Revue internationale d’onomastique. Nr. 2, 1948. P. 103.
- ↑ Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. T. 5: Nazwy osobowe pochodzenia niemieckiego. — Kraków, 1997. S. 65.
- ↑ Списки населённы мест Сувалкской губернии (1888 года), как материалы для историко-этнографической географии края. — СПб., 1901. С. 258.