Тваравы дыск

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Сіпуха (Tyto alba) мае найлепш выражаны тваравы дыск
Луні, напрыклад, аўстралійскі лунь (Circus approximans) мае кальцо зь пер’я вакол шыі, якое можа падымацца ў адказ на гук

У арніталёгіі, тваравы дыск — гэта складкі скуры разам з разьмешчаным канцэнтрычнымі радамі вакол дзюбы жорсткім пер’ем. Тваравы дыск маецца на твары пераважна ў соваў. Пер’е дыску рухомае і дазваляе рэгуляваць шырыню вушных шчылін з мэтай аптымальнага ўспрыманьня гукавых хваляў.

Па форме тваравы дыск уяўляе сабой парабалу, якая збірае гукавыя хвалі і накіроўвае іх у вуха. Гэтыя ўтварэньні павышаюць адчувальнасьць успрыманьня гукаў у соваў, дазваляючы вызначыць месцазнаходжаньне ахвяры па гуках з-пад сьнегу, травы або расьліннага покрыва.

У іншых відаў птушак, напрыклад у лунёў, маюцца менш выяўленыя тваравыя дыскі. У лунёў тэрмін тваравы дыск азначае пер’е вакол шыі, якое ўздымаецца ў адказ на гукі і, па сутнасьці, павялічваючы тваравы дыск лунь паляпшае слых.

Лепш выражаны тваравы дыск у сіпухі, тады як у савы барадатай ён мае найбольшыя памеры сярод птушак — да 110 мм.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Пукинский Ю. Б. Жизнь сов. — Л.: ЛНУ, 1977. — 240 с.
  • Jemima Parry-Jones (2001). Understanding Owls: Biology, Management, Breeding, Training. David & Charles, p. 20. ISBN 0715312235
  • Robert E. Simmons (2000). Harriers of the World: Their Behaviour and Ecology. Oxford University Press, pp. 53-56. ISBN 0198549644