Сямён Гершгорын

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Сямён Гершгорын
200пкс
Нарадзіўся 24 жніўня 1901(1901-08-24)[1][2]
Пружаны
Памёр 30 траўня 1933(1933-05-30)[1][2] (31 год)
Ленінград
Навуковая сфэра матэматыка
Месца працы Ленінградзкі політэхнічны інстытут
Альма-матэр Петраградзкі тэхналягічны інстытут

Сямён Аро́навіч Гершго́рын (24 жніўня [ст. ст. 11 жніўня] 1901, Пружаны, Расейская імпэрыя — 30 траўня 1933, Ленінград, РСФСР) — савецкі матэматык. Працаваў у галіне дастасоўнай матэматыкі; найбольш вядомыя ягоныя працы, што адносяцца да колькаснага і мэханічнага інтэграваньня дыфэрэнцыйных раўнаньняў у частковых вытворных.

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся ў Пружанах (цяпер у Берасьцейскай вобласьці Беларусі). Скончыў Петраградзкі тэхналягічны інстытут (1923). Прафэсар (1930). З 1930 року працаваў у Ленінградзкім політэхнічным інстытуце(ru). Займаўся працамі па альгебры, тэорыі функцый, набліжаных і колькасных мэтадах (тэарэма Гершгорына для малых ваганьняў у мэтадах функцыянальнага аналізу), колькасным і мэханічным інтэграваньні дыфэрэнцыйных раўнаньняў з частковымі вытворнымі.

Сканаў ад раптоўнай хваробы ў маладым веку[3].

Дасьледваньні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У сваёй піянэрскай працы 1929 року[4] С. А. Гершгорын прапанаваў выкарыстоўваць сетку з супраціўленьняў для экспэрымэнтальнага разьвязаньня раўнаньня Ляпляса. Аўтар кругавой тэарэмы па тэорыі матрыцаў.

Сэрыя працаў С. А. Гершгорына спрыяла зьяўленьню новае клясы аналягавых вылічальных машын — электраінтэгратараў сеткавага тыпу, якія надта прадукцыйна ўжываліся ўсутыч да 70-х рокаў XX стагодзьдзя. Сеткавыя электраінтэгратары ўжо ў 30-я рокі дазвалялі дасьледаваць сыстэмы, якія зьмяшчалі больш за мільён ячэек — рэкорд, пераўзыдзены лічбавымі ЭВМ толькі ў 90-х[5][6].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Бэрлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #1076375359 // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  2. ^ а б MacTutor History of Mathematics archive
  3. ^ J J O'Connor and E F Robertson. Semyon Aranovich Gershgorin(анг.). School of Mathematics and Statistics, University of St Andrews, Scotland. Праверана 9 сьнежня 2015 г.
  4. ^ Гершгорин С. А. Об электрических сетках для приближенного решения дифференциального уравнения Лапласа // Журнал прикладной физики. — 1929. — В. 3-4. — Т. 6. — С. 3-29.
  5. ^ А. Д. Смирнов. Модели ЭГДА и сетки сопротивлений // Современные математические машины. — М.: 1959. — С. 17.
  6. ^ С. А. Иванов, Б. В. Сестрорецкий, А. Н. Боголюбов. Метод импедансного аналога электромагнитного пространства для решения начально-краевых задач электродинамики // Вычислительные методы и программирование. — 2008. — Т. 9. — С. 274—304.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Varga, Richard S. Geršgorin and His Circles. — 2004. — 226 с. — (Springer Series in Computational Mathematics). — ISBN 978-3-642-17798-9

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]