Банкнота

Банкноты наміналам у 5 тысяч розных дзяржаваў сьвету.

Банкно́та — грашовы знак, звычайна выкананы з паперы, грубай тканіны ці плястыка. Зазвычай мае прастакутную форму. Выданьне (эмісію) банкнот ажыцьцяўляюць цэнтральныя (дзяржаўныя, нацыянальныя) банкі краін, дзе яны маюць свабоднае абарачэньне нароўні з манэтамі. Нацыянальныя банкноты часта, але не заўсёды, ёсьць законным плацежным сродкам, гэта значыць, што суды абавязаны прызнаваць іх здавальняючай аплатай грашовых даўгоў.

Спачатку банкнота была вэксэлем банка, якой банк быў абавязаны заплаціць падаўцу азначаную суму ў залатой або срэбнай манэце. Фактычна, гэта быў цэтлік аб перадачы на ​​захоўваньне ў банк манэтаў. Правам эмісіі такіх банкаўскіх вэксэляў валодалі шматлікія камэрцыйныя банкі. Фармальна, як тольк банк выпусьціў банкноту ў абарачэньне, ён меў абавязальніцтвы, але ў практыцы банкі часта прымалі чужыя банкноты, а потым іх узаемна абменьвалі. Потым дзяржава засяродзіла выпуск банкнотаў у цэнтральным банку, а абмен банкнотаў на манэты стаў абавязкам банкаў, што забясьпечвала падтрыманьне залатога стандарту. З часам абмен банкнотаў на манэты спачатку абмежавалі, а потым і зусім ад яго адмовіліся, то бок банкноты ператварыліся на фідуцыярныя грошы. Цяпер банкноты нацыянальных валютаў выпускаюцца, як правіла, цэнтральнымі банкамі і дэ-юрэ абавязковыя да прыёму на ўсёй тэрыторыі краіны нароўні з манэтамі, а ў некаторых краінах манэта навогул ня б’юцца.