Яўген Ганкін

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Яўген Маркавіч Ганкін
Імя пры нараджэньні Евель Мардуховіч Ганкін
Дата нараджэньня 26 кастрычніка 1922
Месца нараджэньня Шчадрын, Бабруйскі павет, БССР
Дата сьмерці 3 траўня 1996
Грамадзянства
Адукацыя Усесаюзны дзяржаўны інстытут кінематаграфіі
Месца вучобы
Занятак мастак
Месца працы
Плынь кінематаграфічнае мастацтва
Узнагароды Заслужаны дзяяч мастацтваў БССР

Яўген Маркавіч Ганкін (26 кастрычніка 1922, Шчадрын, Бабруйскі павет3 траўня 1996) — беларускі мастак. Заслужаны дзяяч мастацтваў БССР (1968 год)[1].

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся 26 кастрычніка 1922 году ў вёсцы Шчадрын Бабруйскага павету БССР. У 1944 годзе скончыў Усесаюзны дзяржаўны інстытут кінематаграфіі імя Герасімава. Адначасова з вучобай, у 1943 — 1944 гадах дапамагаў галоўнаму мастаку ў фільме «Іван Жахлівы» Сяргея Эйзенштэйна. У 1944 — 1945 гадах працаваў у Кіеўскай кінастудыі, а з 1946 году — мастаком-пастаноўшчыкам на Беларусьфільме[2][3].

Займаўся афармленьнем такіх клясычных беларускіх фільмаў як «Паўлінка» (1952), «Хто сьмяецца апошнім» (1954), «Гадзіньнік спыніўся апоўначы» (1958), «Я родам зь дзяцінства» (1966), «Вайна пад стрэхамі» (1967), «Сыны сыходзяць у бой» (1969), «Белыя росы» (1983)[2].

Памёр 3 траўня 1996 году[2].

Фільмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Ушанаваньне памяці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Мэмуары Яўгена Ганкіна «Крыло анёла» пасьмяротна выдадзеныя ў Злучаных Штатах[2].
  • У 2003 годзе зьняты дакумэнтальны фільм пра Яўгена Ганкіна «Легендамі не карануйце нас»[2].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ http://www.homoliber.org/ru/uh/uh010501.html(недаступная спасылка)
  2. ^ а б в г д http://nn.by/?c=ar&i=13006 // Наша Ніва, «Факты кінабіяграфіі» Яўгена Ганкіна
  3. ^ ru_animation: Евгений Мигунов «ВГИК» (начало)