Яўген Ганкін

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Яўген Маркавіч Ганкін
Імя пры нараджэньні Евель Мардуховіч Ганкін
Дата нараджэньня 26 кастрычніка 1922
Месца нараджэньня Шчадрын, Бабруйскі павет, БССР
Дата сьмерці 3 траўня 1996
Грамадзянства СССР
СССР
Адукацыя Усесаюзны дзяржаўны інстытут кінематаграфіі
Альма-матэр Усерасійскі дзяржаўны ўніверсітэт кінематаграфіі імя С. А. Герасімава[d]
Занятак мастак
Плынь кінематаграфічнае мастацтва
Узнагароды Заслужаны дзяяч мастацтваў БССР

Яўген Маркавіч Ганкін (26 кастрычніка 1922, Шчадрын, Бабруйскі павет3 траўня 1996) — беларускі мастак. Заслужаны дзяяч мастацтваў БССР (1968 год)[1].

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся 26 кастрычніка 1922 году ў вёсцы Шчадрын Бабруйскага павету БССР. У 1944 годзе скончыў Усесаюзны дзяржаўны інстытут кінематаграфіі імя Герасімава. Адначасова з вучобай, у 1943 — 1944 гадах дапамагаў галоўнаму мастаку ў фільме «Іван Жахлівы» Сяргея Эйзенштэйна. У 1944 — 1945 гадах працаваў у Кіеўскай кінастудыі, а з 1946 году — мастаком-пастаноўшчыкам на Беларусьфільме[2][3].

Займаўся афармленьнем такіх клясычных беларускіх фільмаў як «Паўлінка» (1952), «Хто сьмяецца апошнім» (1954), «Гадзіньнік спыніўся апоўначы» (1958), «Я родам зь дзяцінства» (1966), «Вайна пад стрэхамі» (1967), «Сыны сыходзяць у бой» (1969), «Белыя росы» (1983)[2].

Памёр 3 траўня 1996 году[2].

Фільмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Ушанаваньне памяці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Мэмуары Яўгена Ганкіна «Крыло анёла» пасьмяротна выдадзеныя ў Злучаных Штатах[2].
  • У 2003 годзе зьняты дакумэнтальны фільм пра Яўгена Ганкіна «Легендамі не карануйце нас»[2].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ http://www.homoliber.org/ru/uh/uh010501.html
  2. ^ а б в г д http://nn.by/?c=ar&i=13006 // Наша Ніва, «Факты кінабіяграфіі» Яўгена Ганкіна
  3. ^ ru_animation: Евгений Мигунов «ВГИК» (начало)