Фёдар Цютчаў

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Фёдар Цютчаў
Tiutchev.jpg
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 23 лістапада (5 сьнежня) 1803[1][2][3][4]
Оўстуг, Арлоўская губэрня, Расейская імпэрыя[2][4]
Памёр 15 (27) ліпеня 1873[1][2][3][4] (69 гадоў)
Пушкін (горад), Санкт-Пецярбурская губэрня, Расейская імпэрыя[2]
Пахаваны Новадзявочыя могілкі ў Санкт-Пецярбургу[d]
Сужэнец Элеанора Цютчава і Ernestina Pfeffel[d]
Дзеці Іван Цютчаў, Марыя Цютчава, Ганна Цютчава, Дар’я Цютчава і Фёдар Цютчаў[d]
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці пісьменьнік, паэт, дыплямат, філёзаф, палітык і перакладнік
Гады творчасьці 1813 — цяпер
Жанр лірыка
Мова расейская мова[3]
Узнагароды
Order of Saint Anna, 1st class Order of Saint Stanislaus, 1st class ордэн Святога Уладзіміра 3 ступені
Фёдар Цютчаў

Фёдар Іванавіч Цютчаў (па-расейску: Фёдор Иванович Тютчев; 5 сьнежня 1803 — 27 ліпеня 1873) — расейскі паэт, дыплямат, цэнзар.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся ў сям’і царскага чыноўніка Івана Мікалаевіча Цютчава (1776—1846) і ягонай жонкі Кацярыны Львоўны Талстой (1776—1866). Меў чатырох братоў і сястру. Жыў у Мюнхэне, Турыне, быў знаёмы з Гайнэ ды Шэлінґам. Удзелу ў літаратурным жыцьці ня браў і ніколі сам сябе ня зваў літаратарам. Захавалася каля 400 ягоных вершаў, некаторыя радкі зь якіх вельмі часта цытуюцца ў Расеі.

Ягоныя раньнія вершы належаць паэтычнай традыцыі XVIII стагодзьдзя. У 1830-х гадох у іх асабліва моцныя традыцыі эўрапейскага, асабліва нямецкага, рамантызму. Гэта збольшага філязофская, мэдытатыўная лірыка, асноўныя тэмы якое — разважаньні аб сьветабудове, чалавечым лёсе, натуры. У 1840-я гады ён піша некалькі палітычных артыкулаў, прысьвечаных праблеме ўзаемаадносінаў Расеі ды Заходняй цывілізацыі. У 1850-х гадох Цютчаў стварае шмат пранізьлівых любоўных вершаў, у якіх каханьне асэнсоўваецца як трагедыя. Пазьней яны былі аб’яднаныя ў гэтак званае «Дзянісьеўскае кола», г. зн. цыкл вершаў, прысьвечаных палюбоўніцы паэта Алене Дзянісьевай. У 1860-я ды 1870-я гады ў творчасьці Цютчава пераважаюць палітычныя вершы.

Найбольш знакаміты ягоны верш — «Silentium!» («Маўчаць»), горкі заклік да маўчаньня, шкадаваньне аб тым, што адзін чалавек ніколі ня можа цалкам зразумець іншага. Радок «Мысль изреченная есть ложь» («Думка сказаная ёсьць хлусьнёю») — адзін з тых афарызмаў Цютчава, што цытуюцца часьцей за іншыя, таксама як «Умом Россию не понять» («Розумам Расею не зразумець») ды «Нам не дано предугадать, как слово наше отзовется» («Нам ня дадзена прадбачыць, як адгукнецца наша слова»).

Пераклад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ а б в Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Бэрлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #11875839X // Gemeinsame Normdatei — 2012—2016.
  2. ^ а б в г д е (not translated to be-tarask) Тютчев // Краткая литературная энциклопедияМасква: Советская энциклопедия, 1962. — Т. 7.
  3. ^ а б в г data.bnf.fr: плятформа адкрытых зьвестак — 2011.
  4. ^ а б в г д А. Горнфельд Тютчев, Федор Иванович // Энциклопедический словарьСПб.: Брокгауз—Ефрон, 1902. — Т. XXXIV. — С. 370–374.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Фёдар Цютчаўсховішча мультымэдыйных матэрыялаў