Уладзімер Салавей

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Уладзімер Салавей
Род дзейнасьці беларускі сьвятар усходняга абраду і рэлігійны дзеяч беларускага замежжа ў Заходняй Нямеччыне
Дата нараджэньня 15 верасьня 1918
Месца нараджэньня Сьцяг Расеі Пецярбург, Расейская імпэрыя
Дата сьмерці 17 жніўня 1974
Месца сьмерці Сьцяг Нямеччыны Бляўбойрэн, ФРГ
Магіла Салаўя ў Мюнхэне

Уладзімер Уладзіслаў Салавей (15 верасьня 1918, Пецярбург — 17 жніўня 1974, Бляўбойрэн) — беларускі сьвятар усходняга абраду і рэлігійны дзеяч беларускага замежжа ў Заходняй Нямеччыне.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Уладзімер Салавей нарадзіўся 15 верасьня 1918 году. Яго бацькі — Юльян і Зоф’я (з дому Аўдзевічаў) Салаўі былі каталікамі. У 1921—1929 гг. жыў у Польшчы і Румыніі, дзе атрымаў пачатковую адукацыю. З канца 1920-х гадоў вучыўся ў гімназіях Лодзі і Варшавы. У 1936—1937 гг. вывучаў філязофію і ўсходнія навукі ў Варшаўскім універсітэце. Пэўны час Салавей знаходзіўся ў папскай Усходняй сэмінарыі ў горадзе Дубна. З 1939 годзе ён быў клерык Віленскай духоўнай каталіцкай сэмінарыі. У пэрыяд Другой сусьветнай вайны Салавей прадоўжыў вучобу ў нямецкай духоўнай сэмінарыі ў горадзе Айхштэт. Пасьвячоны ў сьвятары 21.07.1946 у Нямеччыне. У 1955 г. Апостальскім пасадам прызначаны генэральным пастырам для беларусаў-католікаў у Нямеччыне. Падтрымліваў шырокія кантакты зь беларускімі сьвятарамі і рэлігійнымі дзеячамі ў Заходняй Эўропе як Часлаў Сіповіч, Баляслаў Слосканс або Пётар Татарыновіч. Памёр 17.08.1974 у шпіталі мясцовасьці Бляўбойрэн у Заходняй Нямеччыне пасьля дарожнага выпадку.[1] Пахаваны на могілкі Waldfriedhof ў Мюнхэне.[2]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]