Сёрэн Абю К’еркегор

Сёрэн Абю К’еркегор
Søren Aabye Kierkegård
Імя пры нараджэньні	па-дацку: Søren Aabye Kierkegaard‎
Дата нараджэньня	5 траўня 1813
Месца нараджэньня	Капэнгаген
Дата сьмерці	11 лістапада 1855
Месца сьмерці	Капэнгаген
Прычына сьмерці	сухоты і паралюш
Месца пахаваньня	Асыстэнс[d]
Месца вучобы	Капэнгагенскі ўнівэрсытэт[d] Østre Borgerdyd school[d]
Занятак	філёзаф, тэоляг, паэт, пісьменьнік, навэліст, літаратурны крытык
Навуковая сфэра	філязофія, багаслоўе, паэзія, сацыякрытыка[d] і творчае і прафэсійнае пісьмо[d]
Псэўданімы	Victor Eremita, A, Judge William, Johannes de silentio, Constantine Constantius, Young Man, Vigilius Haufniensis, Nicolaus Notabene, Hilarius Bookbinder, Johannes Climacus, Inter et Inter, H.H., Anti-Climacus, B, Johannes de Silentio, Constantin Constantius і P. CH. Kierkegaard
Папярэднік	Арыстотэль, Аўгустын, Іаган Георг Гаман[d], Готгальд Эфраім Лесінг[d], Мартын Лютэр, Фрыдрых Вільгельм Ёзэф фон Шэлінг, Георг Вільгельм Фрыдрых Гэгель, Jacob Peter Mynster[d], Хрысціян Вольф[d] і Імануіл Кант
Жанры	памфлет, дэбаты[d] і дзёньнік[d]
Школа/традыцыя	Кантынэнтальная філязофія, папярэднік экзыстэнцыялізму, постмадэрнізму, постструктуралізму, экзыстэнцыйнай псыхалёгіі і інш.
Кірунак	экзыстэнцыялізм
Значныя ідэі	Альбо-альбо[d], Fear and Trembling[d], The Concept of Anxiety[d], The Book on Adler[d], Christian Discourses[d], Works of Love[d], Sygdommen til døden[d], On the Concept of Irony with Continual Reference to Socrates[d], Stages on Life's Way[d] і Concluding Unscientific Postscript to Philosophical Fragments[d]
Бацька	Міхаэль Педэрсэн К’еркегор[d]
Подпіс
Сёрэн Абю К’еркегор у Вікісховішчы

Сёрэн Абю К’еркегор, таксама Кіркегор (па-дацку: Søren Aabye Kierkegaard‎, 5 траўня 1813, Капэнгаген — 11 лістапада 1855, Капэнгаген) — дацкі філёзаф, пратэстанцкі тэоляг і пісьменьнік.

У супрацьвагу нямецкаму клясычнаму ідэалізму (а дакладней, разьвіцьцю, якое надаў яму Гэгель) настойваў на другаснасьці рацыянальнасьці і першаснасьці чыстага існаваньня (экзыстэнцыі), якое пасьля пэўнага дыялектычнага шляху разьвіцьця асобы павінна знайсьці свой сэнс у веры.

Ірацыяналістычнае разуменьне К'еркегорам ісьціны як высьвечваньня запаветных таямніцаў адзінкавага быцьця самога мысьлячага зьяўлялася адным з складнікаў, якія перадвызначылі зьяўленьне экзыстэнцыялізму.