Сяргей Дубавец

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Сяргей Дубавец
Імя пры нараджэньні Сяргей Іванавіч Дубавец
Род дзейнасьці журналіст
Дата нараджэньня 17 верасьня 1959 (59 гадоў)
Месца нараджэньня Мазыр, Гомельская вобласьць
Альма-матэр Факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту
Занятак літаратуразнаўца, журналіст і літаратурны крытык
Бацька Іван Дубавец
Жонка Тацяна Дубавец
Дзеці Адэля Дубавец
Узнагароды Мэдаль «13 студзеня»
Прэмія Алеся Адамовіча (1998)
Мэдаль да стагодзьдзя БНР

Сяргей Дубавец (нар. 17 верасьня 1959 году, Мазыр) — беларускі журналіст і літаратар.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сяргей Дубавец пераехаў у Менск разам з бацькамі ў дзяцінстве. Пасьля сканчэньня сярэдняй школы (1976) працаваў выпускным у не шматтыражнай газэце міністэрства ўнутраных справаў БССР «На страже Октября» на заводзе «Гарызонт», рэдактарам якой тады зьяўляўся Іван Каленікавіч Дубавец, вэтэран органаў унутраных спраў БССР і бацька Сяргея. Менавіта таму Сяргей і праходзіў тэрміновую вайсковую службу ў тыпаграфіі мотастралковага падразьдзяленьня міністэрства унутраных справаў БССР в/ч 3214 (Белпоўк) г. Менску па вуліцы Грушаўская ў 1978—1980 гадах. Адтуль жа ў 1979 годзе Сяргей выправіўся на факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту. Скончыў факультэт журналістыкі БДУ ў 1984. Працаваў у выдавецтве БелСЭ, газэце «Гомельская праўда», нелегальным друку. Рэдактар аддзелу крытыкі часопіса «Нёман» (1987—1990), галоўны рэдактар газэт «Наша Ніва» (1991—2000) і «Свабода» (2004—2008), радыё «Балтыйскія хвалі» (2000—2001), аўтар штотыднёвае перадачы «Вострая Брама» на радыё «Свабода» (з 1997). Жыве ў Вільні.

Уначы на 28 сьнежня 2010 разам з жонкаю, паэткаю і журналісткаю Тацянай трапілі ў аўтакатастрофу. Аварыя здарылася на тэрыторыі Летувы, пад Алітай. Жонка Тацьцяна загінула, Сяргей Дубавец паранены патрапіў у рэанімацыю. Сям’я вярталася ад дачкі, якая нядаўна нарадзіла ім унучку[1].

Масон. З 2019 года — Вялікі майстар Вялікай ложы Беларусі[2].

Кнігі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Зьяўляецца аўтарам наступных кніг:

Узнагароды[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Узнагароджаны летувіскім мэдалём «За адвагу», мэдалём да стагодзьдзя БНР Рады БНР[3].

Прэміі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]