Стары Фальварак

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Стары Фальварак
Першыя згадкі: 19 стагодзьдзе
Вобласьць: Гомельская
Раён: Лельчыцкі
Сельсавет: Лельчыцкі
Вышыня: 145 м н. у. м.
Насельніцтва: 236 (2000)
Колькасьць двароў: 93
Тэлефонны код: +375 2356
Аўтамабільны код: 3
Геаграфічныя каардынаты: 51°49′47.2″ пн. ш. 28°22′26.6″ у. д. / 51.829778° пн. ш. 28.374056° у. д. / 51.829778; 28.374056Каардынаты: 51°49′47.2″ пн. ш. 28°22′26.6″ у. д. / 51.829778° пн. ш. 28.374056° у. д. / 51.829778; 28.374056
Стары Фальварак на мапе Беларусі
Стары Фальварак
Стары Фальварак
Стары Фальварак

Стары́ Фальва́рак (з 1964 году — Пабе́днае[1]) — вёска ў Лельчыцкім раёне Гомельскай вобласьці, на ўсход ад шашы Р36, за 6 км на паўночны ўсход ад раённага цэнтру Лельчыцы, за 73 км на захад ад чыгуначнай станцыі Ельск. Стары Фальварак уваходзіць у склад Лельчыцкага сельсавету, у складзе экспэрымэнтальнай базы «Убарць».

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вядомы па пісьмовых крыніцах з 2-й палавіны XIX — пачатку XX ст. як хутар Лельчыцкай воласьці Мазырскага павету Менскай губэрні. У 1964 годзе паселішча перайменавалі.

У красавіку 1943 году нямецка-фашысцкія захопнікі спалілі вёску і забілі 10 жыхароў.

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1909 год — 17 двароў, каля 70 жыхароў
  • 1917 год — 23 двары, 193 жыхары
  • 1940 год — 54 двары, 274 жыхары
  • 1998 год — 91 двор, 228 жыхароў
  • 2000 год — 93 двары, 236 жыхароў

Інфраструктура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пачатковая школа, клюб, крама.

Вядомыя выхадцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Радзіма генэрал-маёра Дз. I. Маркоўскага.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Гомельская вобласць: нарматыўны даведнік / Н. А. Багамольнікава і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2006. — 382 с. ISBN 985-458-131-4. (pdf)

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Лельчыцкага р-на. — Менск: Паліграфафармленне, 2002. — 606 с.: іл. ISBN 985-6351-13-8.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]