Рух супраціву
 | У гэтым артыкуле няма спасылак на якія-небудзь крыніцы.
|
Рух супраціву — агульная назва арганізаваных формаў барацьбы насельніцтва супраць акупацыйных уладаў, найчасьцей маецца на ўвазе ў час Другой сусьветнай вайны. Ён ахопліваў партызанскія дзеяньні, падпольныя арганізацыі, дывэрсіі і іншыя формы актыўнага супраціву.
Тэрмін рух супраціву шырока ўжываецца ў гістарыяграфіі для абазначэньня дзейнасьці цывільных і вайсковых групаў, якія выступалі супраць акупантаў. Найбольш вядомы прыклад — Францускі Рух супраціву (франц. Résistance), які дзейнічаў супраць нацысцкай акупацыі ў 1940—1944 гады.
Формы дзейнасьці
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Партызанская барацьба — узброеныя дзеяньні ў лясах і сельскай мясцовасьці.
- Падпольныя арганізацыі — сеткі кансьпірацыі, якія займаліся прапагандай, зборкай інфармацыі, дапамогай уцекачам.
- Дывэрсіі — падрывы чыгунак, мастоў, камунікацыяў.
- Культурны супраціў — захаваньне нацыянальнай ідэнтычнасьці, распаўсюджваньне нелегальнай літаратуры.
Рух супраціву ў розных краінах
[рэдагаваць | рэдагаваць код] | Гэты разьдзел патрабуе пашырэньня. Вы можаце дапамагчы Вікіпэдыі, адрэдагаваўшы яго. |
У Беларусі
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Падчас нямецкай акупацыі Беларусі (1941–1944) дзейнічаў шырокі партызанскі рух, які стаў адным з найбуйнейшых у Эўропе. Беларускія партызаны праводзілі дывэрсіі на камунікацыях, нападалі на гарнізоны і садзейнічалі Чырвонай Арміі.