Рафал Алаіз Аскерка

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Рафал Алаіз Аскерка
POL COA Oskierka.svg
Герб «Мурдэліё»
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 1700
Памёр 1771
Род Аскеркі
Бацькі Антоні Аскерка
Соф’я з Календаў
Жонка Станіслава Тэрэза з Агінскіх
Дзеці Антоні Яўхім, Ян Мікалай, Мар’яна

Рафал Алаіз Аскерка (17081767) — дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага. Харунжы (з 1733) і маршалак мазырскі (з 1738).

У 1764 канвакацыйны сойм вызнаў вотчынай Рафала Алаіза і ягоных нашчадкаў маёнтак Нароўля (разам з фальваркамі), што пачаткова быў каралеўшчынай (каралеўскім уладаньнем), якую Аскеркі доўгі час трымалі паводле леннага права. Трымаў Багрымавіцкае староста ў 17421760.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Прадстаўнік шляхецкага роду Аскеркаў гербу «Мурдэліё», сын Антонія, кашталяна наваградзкага, і Соф’і з Календаў. Меў братоў Гервазія Людвіка, Міхала Стэфана, Казімера Мацея, Марціна Тэадора і Багуслава Леапольда.

Абіраўся паслом на соймы 1748, 1760, 1764 і 1766, дэпутат Галоўнага Трыбуналу ў 1756 і 1760[1]. У 1733 быў сярод тых, хто падпісаў элекцыю караля і вялікага князя Станіслава Ляшчынскага. У 1740 быў мазырскім дэпутатам і маршалкам Скарбовага трыбуналу.

З пачатку 1740-х супрацоўнічаў з Сапегамі і Чартарыйскімі. Дапамог лоўчаму Міхалу Антонію Сапегу ў абраньні дэпутатам у Мазыры і маршалкам Галоўнага Трыбуналу.

Падтрымліваў праграму Чартарыйскіх у рэформе дзяржаўнага ладу. У шэрагу іхных прыхільнікаў знаходзіўся і па разрыве Чартарыйскіх з каралеўскім дваром. У 1756 зноў быў мазырскім дэпутатам і маршалкам Скарбовага трыбуналу. На канвакацыйным сойме 1764 абіраўся паслом да складаньня пакта канвэнта. У 1765 няўдала намагаўся атрымаць пасаду падскарбія дворнага[2].

Ажаніўся з Станіславай Тэрэзай, дачкой ваяводы віцебскага Марцыяна Міхала Агінскага. У шлюбе меў сыноў Антонія Яўхіма, Яна Мікалая, а таксама дачку Мар’яну, якая выйшла замуж сьпярша за кашталяна менскага Адама Міхала Ракіцкага, а потым за кашталяна ўпіцкага Міхала Страшэвіча.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Пазднякоў В. Аскеркі // ВКЛ. Энцыкл. Т. 1. — Менск, 2005. С. 257.
  2. ^ Мацук А. Аскерка Рафал Алойзы // ВКЛ. Энцыкл. Т. 3. — Менск, 2010. С. 43.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]