Парнаграфія ў Японіі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Порначасопісы на паліцах крамы ў Японіі
Звычайны малюнак букакэ. Думаюць, што ўзьнікненьне букакэ адбылося ў выніку страху порнавытворцаў перад караю за парушэньне законаў аб прыстойнасьці ў Японіі: режысэры, страціўшы магчымасьць паказваць палавыя органы людзей. Яны былі вымушаныя знасьці новыя спосабы законнага й прывабнага для гледачоў паказу плоцкага каханьня
Порназорка Ай Хімэна. Выкарыстаньне вобраза нявінных дзевак-школьніц — адметная рыса японскае парнаграфіі

Вытворчасьць порнаграфічных вырабаў займае важнае месца ў японскае мас-культуры. У Японіі існуе пакараньне за вытворчасьць порнавырабаў (Збор законаў аб карах, арт. 175), якое было зацьверджанае ў 1907 годзе. Аднак на справе забарона не выконваецца, бо сродкі вытворчасьці порнавырабаў знаходзяцца ў руках мільёнаў людзей. З 1980-ых гадоў на справе караецца паказ валос паміж ног, але часта такі паказ застаецца без пакараньня. Нагляд за непрыстойнасьцю ў вырабах чыніць не дзяржава, а грамадзкі Саюз прыстойнасьці Японіі, які пры выдачы дазволу на паказ порнавырабаў, карыстаецца сваімі уставамі й правіламі. Усё гэта прывяло да таго, што ў Японіі вырабляецца 35 000 карцінаў у год. У Азіі гэта дзіўнае становішча, бо Японія далёка абагнала сваіх азіяцкіх суседзяў.

Да 1980-ых гадоў[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Да 1980-ых гадоў у Японіі порна распаўсюджвалася ў выглядзе:

  • фотакартак
  • порначасопісаў

Асноўная частка іх была прывезеная з Эўропы і ЗША.

Порнафільмы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Парнафільм

У 1980-я гады выход на рынок у Японіі тэлевізараў і відэамагнітафонаў даў магчымасьць многім простым людзям у краіне глядзець самаробнае кіно й яго перапісваць. Перапісанае дзіва магло лёгка перадавацца для прагляду іншым людзям. Парнуха пачала шырока паказвацца ў хатах простых японцаў. У 1990-ыя гады Сеціва дало магчымасьць перадача любога дзіва з усяго сьвету, што яшчэ больш паскорыла разьвіцьцю порнавытворчасьці. Порнаакторамі станавіліся дзеўкі й дзецюкі, якія хацелі лёгкага заробку, або не знайшлі сабе месца ў "прыстоным кіно". Часта японіскія акторы сумяшчалі здымкі ў порнавырабах са здымкамі ў звычайных кіно.

У 2011 годзе японскі часопіс "Тыднёвая пошта" прывёў дадзеныя, дзе было напісанае, што каля 150 000 жанчын мелі вопыт здымкаў у парнусе. Гэта кожная 200 японка (колькасьць жанчын узятая ва ўзросьце ад 19 да 55 гадоў) хоць раз здымалася ў порна. "Тыднёвая пошта" выказала мысль, што адна з 400 школьніцаў мела вопыт здымкаў ў порна і зьяўляецца звычайным прыпушчэньнем[1][2].

Удзельнікі порна[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Японскі дасьледчык Ацухіка Накамура, які напісаў кнігі пад агульнаю назваю "Жанчыны безь імя", на падставе соцень гутарак з японскімі порнаакторкамі прыйшоў да высноў, што каля 6 000 жанчын штогод прыходзіць у порнавытворчасьць. Большасьць іх шукае заробку, каб пазьбегнуць беднасьці. Для тых жанчын здымкі ў порна азначае:

Зараз тое ўсё роўна, што прыйсьці парабкам у харчовую краму.

— Сказаў Накамура[3][4]

.

Бываюць выпадкі, калі жанчыны прыходзяць у порнавытворчасьць пасьля правалу й няўдачаў у шоў-бізнэсе. Сьпявачка Рына Наканісі (вядомая пад імем Рыка Ямагуты) і Эры Такамацу (вядомая пад імем Рыса Татыбана) прыйшлі ў порнавытворчасьць пасьля звальненьня з музычнага гурту AKB48[5]. Ямагуты яшчэ прывабіла ў порнадзейнасьць сваю малодшую сястру — Рыку Ямагуты (вядомая пад імем — Нарыку).

Пасьля завяршэньня работы ў порнавытворчасьці многія акторкі змаглі стварыць сям'ю і знайсьці заробак па-за сэкс-індустрыі. Прыблізна каля 2/3 працягваюць дзейцнасьць зьвязаную з папярэдняй работай: масажысткі, прастытутак і г.д.[6][7].

Уплыў порна на грамадзтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Навукоўцы Мільтан Дайманд і Аяка Утыяма спрабавалі даказаць сувязь паміж распаўсюджаньнем прагляду порна ў грамадзтве і колькасьці выпадкаў плоцкіх злачынстваў. Яны цьвердзілі, што паказ порна прывёў да зьніжэньня злачынстваў у Японіі[8].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]