Перайсьці да зьместу

Парнаграфія ў Грэцыі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі

Парнаграфія ў Грэцыі маеца і можа быць купленая і знойдзеная ў сеціве. Грэцыя заснавальнік парнаграфіі. Самыя першыя ў Эўропе парнаграфічныя вырабы былі створаныя ў Грэцыі. Іх творы захоўваюцца ў бібліятэках усяго сьвету.

Сучасная Грэцыя напоўненая порнавырабамі. Права Грэцыі забараняе порнавырабы з удзелам асобаў да 18 гадоў. Порнавырабы прадаюцца ў розных месцах: сэкс-шопы, рынкі, крамы і кіёскі. Маюцца айчынныя порнавытворцы. Часта для здымкаў парнастужак прыязджаюць у Грэцыю зь іншых краінаў[1]. Дзіцячая парнаграфія незаконная і караецца затворам у астрозе і навязкаю грошамі[2].

Парнафільмы і перадачы ў жывую празь сеціва караюцца законам. У Грэцыі адсутнічаюць прызнаныя законам порнавытворцы, хоць самаробнае порна існуе. Простыя насельнікі краіны могуць грузіць зь сеціва непрыстойнае дзіва і спакойна яго глядзець. Продаж і платны паказ забаронены і караецца законам.

У XX стагодзьдзі ў Грэцыі парнаграфія была даступная для невялікага кругу асоб. Порнавырабы тайна «па-ціху» прывозілі з-за мяжы, як правіла з Заходняе Эўропы, Францыі, Італіі.

Да XIX стагодзьдзя Грэцыя ня мае доказаў прысутнасьці парнаграфіі, акрамя невялікіх апісаньняў у хрысьціянскіх пісаньнях. Яны ў большасьці былі для апісаньня грэху і папярэджаньня чыненьня граху. Такі стан быў з-за таго, што архівы дзяржаўныя, асабістыя хаваліся ў манастырах і з-за існуючых правілаў пахатлівыя й плоцкія рэчы не маглі там хавацца. Парнаграфія проста выкідалася, спальвалася, або іншым спосабам зьнішчалася, як непатрэбная, непаважная рэч.

У XIX стагодзьдзі пачалі стварацца архівы неманастырскія: дзяржаўныя, прадпрымальніцкія, багатых асоб. У іх можна знайсьці парнаграфію. Яна была ў асноўным з Францыі: фатаграфіі, кнігі, кіно.

У канцы XIX — пачатку XX стагодзьдзя чалавек павінен быў адзетым і адкрытым мець толькі галаву. Такі погляд зьбліжаў грэкаў да мусульман. Пасьля заканчэньня Другое сусьветнае вайны разуменьне прыстойнасьці і парнаграфіі пачало мяняцца. Можна стала хадзіць у адзеньні, якое не прыкрывала рукі й ногі вышэй кален. Цалавацца ў грамадзкім месцы. Купацца ў рэках і моры ў ніжняе бялізьне.

У 1970-ыя гады пачалася сэксуальная рэвалюцыя. Кіно пачало паказваць плоцкае каханьне.

У XXI стагодзьдзі сеціва дало магчымасьць і доступ да порнавырабаў большасьці насельнікаў Грэцыі.

У 1960-ыя і 1970-ыя гады Грэцыя пачала запаўняцца самаробнымі порнавырабамі, якія прывозілі з Францыі. Порнавырабы сталі даступнымі для простага чалавека. У 1990-ыя гады ледзь усе рынкі краіны Грэцыі мелі месца продажаў відэа, дзе таксама можна было купіць порна. Сталі прадавацца порначасопісы замежныя, напрыклад Плэйбой, Гастлер і інш.

У сярэднявечнае Грэцыі любыя цісьненныя кнігі павінныя былі быць узгодненыя з царкоўнымі ўстановамі. У выпадку непрыстойнасьці, яна падлягала царкоўнаму суду. У XX ст. Грэцыя стварылі сьвецкія ўстановы вольныя ад праваслаўнае царквы, а правасудзьдзе, зьвязанае з непрыстойнасьцю, чынілі ў судзе краіны. Любая кніга перад выданьнем павінна быць мець асобную ільготу на абнародваньне.

Грэцыя з XIX па XX ст.ст. была пад культурным уплывам Францыі. Першая вядомая кніга, дзе можна чытаць і глядзець парнаграфію, мела назву «Школа каханьня»[a]. Яна выйшла ў сьвет у Францыі ў 1655 годзе. Кніга «Школа каханьня» была пачаткам парнаграфіі ў Францыі[3].

У 1841 годзе Вілям Фокс Тальбат заявіў аб адкрыцьці спосабу множаньня выявы абразу[4].

Асноўным месцам для вытворчасьці порназдымкаў стала Францыя. Іх вывозілі ў Брытанію і іншыя краіны[5]. Іх перапраўлялі поштаю.

Невядома час стварэньня першае порнастужкі ў Грэцыі. Да сярэдзіны 1980-ых гадоў порна здымалася на кінастужкі, а пазьней паступова пачало выцясьняцца відэакасэтамі. Іх можна было глядзець на відэамагнітафонах дома, а не ў кінатэатры. Запіс порна можна было рабіць дома без удзелу многіх людзей. Гэта прывяло да падзеньня расходаў па вытворчасьці порнавырабаў, а гэта прывяло да павелічэньня вытворчасьці порнавырабаў. Іх рабілі ня сотні, а ўжо тысячы ў месяц[5][6].

У краіне існуюць прызнаныя дзяржаваю вытворцы порна, але разам з тым вытворчасьць порна забаронае і караецца законам. Самаробнае порна ў краіне вырабляецца і распаўсюджваецца празь сеціва, або паміж людзьмі «з рук у рукі».

Рынак краіны мае ўсе віды порна:

Удзел у гей-парнаграфіі, лезьбійскай парнагарфіі й скоталожніцтве не выдзяляецца асобна ад іншых відаў порнавырабаў, падобна як у Беларусі. Права Грэцыі ў дачыненьні парнаграфіі падобнае да эўрапейскага права.

Запіс плоцевага акту для прагляду для ўласнага прагляду не караецца. Замужняя жанчына можа чыніць плоцкія дзеяньні не са сваім мужам, а запіс аб тым ня будзе караным. Незамужняя жанчына чыніць плоцкія дзеяньні з мужчынам, то яны ня будуць пакараныя дзяржаваю.

Глядзіце таксама

[рэдагаваць | рэдагаваць код]
  1. Па-француску: «L’Ecole des Filles».
  1. Sex And The Silly: The Greek Porn Project. Greek Reporter (23 красавіка 2013). Праверана 20 красавіка 2020 г.
  2. Порнографіа анілікон. SafeLine.gr. Праверана 29 красавіка 2020 г.
  3. The Roots of Western Pornography: the French Enlightenment takes on sex (Эйчытыміель) Libido, the Journal of Sex and Sensibility. Libido Inc (сьнежань 2003). Праверана 22 жніўня 2006 г.
  4. The Calotype Process. Бібліятэка ВНУ м. Глязга (1999). Праверана 19 чэрвеня 2006 г.
  5. 1 2 Chris Rodley, Dev Varma, Kate Williams III (Directors) Marilyn Milgrom, Grant Romer, Rolf Borowczak, Bob Guccione, Dean Kuipers (Cast) (7 сакавіка 2006) Pornography: The Secret History of Civilization. Дзіва Коч. Праверана 21 кастрычніка 2006 г.
  6. That Old Feeling: When Porno Was Chic. Time Magazine (Time inc.) (29 сакавіка 2005). Праверана 16 кастрычніка 2006 г.
  7. Гісторыя беларускай літаратуры XI—XIX стагоддзяў / Рэд.: В. А. Чамярыцкі. — 2-е выданне. — Мн.: Беларуская навука, 2007. — Т. 1. — С. 26.