Нахум Слушч

Нахум Слушч
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся	28 сьнежня 1872(1872-12-28) Смаргонь, Ашмянскі павет, Віленская губэрня, Расейская імпэрыя
Памёр	15 сьнежня 1966(1966-12-15) (93 гады) Гедэра[d], Рэхавот[d], Цэнтральная акруга, Ізраіль
Бацькі	David Solomon b. Isaac Sloustsch[d]
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці	мовазнавец, літаратурны крытык, перакладнік, археоляг, гісторык
Мова	іўрыт
Узнагароды	прэмія Бяліка[d] (1942)
Нахум Слушч у Вікісховішчы

Нахум Слушч (справа) з Шынам Шаломам (стаіць) і Ашэрам Барашам (у цэнтры), 1948

Наху́м Слушч (па-габрэйску: נחום סלושץ‎; лістапада 1872, Смургоні — сьнежань 1966) — ізраільскі пісьменьнік, перакладнік, археоляг беларускага паходжаньня. Дасьледнік гісторыі жыдоў Партугаліі ды Паўночнай Афрыкі.

Жыцьцяпіс

Нарадзіўся ў Смаргонях, навучаўся ў Адэсе. У 19-гадовым веку адэскае аддзяленьне Аматараў Сыёну накіравала яго ў Палестыну вывучыць магчымасьці закладаньня калёніі ў Сьвятой зямлі. Ён вярнуўся бяз вынікаў. У 1896 вандраваў па Аўстрыі й Летуве, Эгіпце ды вярнуўся ў Палестыну.

Адданы прыхільнік ідэяў Тэадора Гэрцля, Нахум Слушч заснаваў у Адэсе аддзяленьне сіянісцкага руху і публікаваў працы ў жыдоўскім пытаньні. У 1898 року удзельнічаў у Другім сіянісцкім кангрэсе ў Базэлі.

Тады ж вывучаў бэлетрыстыку й філязофію ў Жэнэўскім нівэрсытэце. Браў удзел у заснаваньні Швайцарскай сіянісцкай фэдэрацыі. У 1900—1903 вывучаў усходнія мовы ў Парыжы. Працаваў карэспандэнтам у газэтах, выкладчыкам у Атэі(d) і Парыскім унівэрсытэце.

У 1919 року эміграваў у Палестыну.

У 1921 року Слушч раскапаў старажытную сынагогу ў Хамат-Тыбэрыі. Гэта была першая раскопка на ўласна ізраільскія сродкі (Археалягічнае таварыства жыдоўскай Палестыны(d)) ў гісторыі ізраільскай археалёгіі.

Творы

Апрача журналістыкі, Нахум Слушч перакладаў працы Паолё Мантэгацы(d), Эміля Заля, Гі дэ Мапасана.

Прэміі і ўзнагароды

• Прэмія Бяліка (1942)

Вонкавыя спасылкі

• Творы ў праекце «Гутэнбэрг»
• Жыцьцяпіс у Encyclopaedia Judaica