Мікіта Забуга
Мікіта Забуга | |
| Дата нараджэньня | 21 лютага 1981 (45 гадоў) |
|---|---|
| Месца нараджэньня | |
| Месца вучобы | |
| Занятак | бізнэсмэн, афіцэр, палітык |
| Сябра ў | Воля[d] |
| Узнагароды | |
Мікіта Забуга — беларускі грамадзкі дзеяч, прадпрымальнік і дабрачынца, актывіст беларускай дыяспары ў Літоўскай Рэспубліцы.
Біяграфія
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Скончыў Гарадзенскі ліцэй, у 2002 г. скончыў Акадэмію МУС Беларусі. На пачатку дзьвюхтысячных гадоў працаваў сьледчым ва Ўпраўленьні Сьледчага камітэту па Менскай вобласьці, а таксама ў атрадзе апэратыўнага рэагаваньня і вышуку ДАІ УУС Гарадзенскага аблвыканкаму.
У Літоўскай Рэспубліцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]У 2003 г. звольніўся, пераехаў у Літоўскую Рэспубліку, дзе займаўся прыватным бізнэсам, адначасова маючы бізнэс на тэрыторыі Беларусі. У Літоўскай Рэспубліцы атрымаў юрыдычную адукацыю, пазьней скончыў Оксфардзкі ўнівэрсытэт.
У 2013 г. выступіў спонсарам усталяваньня помніка ў гонар 150-годзьдзя паўстаньня Кастуся Каліноўскага каля вёскі Слабодка ў Варнянскім сельсавеце Астравецкага раёну[1].
У 2015 годзе ўвайшоў у склад рады Таварыства беларускай культуры ў Літве.
Прафінансаваў адкрыцьцё мэмарыяльнай дошкі ў гонар паэта і святара Казімера Сваяка ў Вільні ў 2016 г.
Удзельнічаў у раскопках парэшткаў Кастуся Каліноўскага ў Вільні ў 2017 г. Сьвятлана Ціханоўская пазьней узнагародзіла дасьледчыкаў Знакам пашаны.
Пасьля 2020 г.
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Удзельнічаў у стварэньні «пашпарту Новай Беларусі»[2]. Геральдычная рада «Пагоня» на чале зь ім распрацавала дызайн дакумэнта, а таксама дызайн і праекты статутаў узнагародаў Аб’яднанага пераходнага кабінэту і Мэдаля за баявыя заслугі, які ўручае Рада БНР.
Удзельнічаў добраахвотнікам у вайне ва Ўкраіне ў складзе Палка імя Кастуся Каліноўскага[3].
З 2025 г. займае пасаду старшыні Часовай вайсковай камісіі Беларускай Вызвольнай Арміі[4].
У 2026 г. абраны ў склад Каардынацыйнай рады беларускіх дэмакратычных сілаў як першы нумар у сьпісе руху «Воля»[5].
Расьсьледаваньне Беларускага расьсьледавальніцкага цэнтра
[рэдагаваць | рэдагаваць код]У 2024 годзе Мікіта Забуга згадваўся ў расьсьледаваньні Беларускага расьсьледавальніцкага цэнтра, прысьвечаным праекту пашпарта Новай Беларусі. Паводле расьследаваньня, Забуга рэкамэндаваў летувіскую кампанію UAB Garsų pasaulis, якая мела вопыт вырабу біямэтрычных пашпартоў для шэрагу краінаў, у якасьці патэнцыйнага партнэра праекта[6]. У тым жа расьсьледаваньні сьцьвярджалася, што UAB Garsų pasaulis мае сувязі зь беларускім бізнэсоўцам Віктарам Шаўцовым, якога шэраг СМІ называлі «кашальком» Аляксандра Лукашэнкі[6].
Паводле Забугі, пра нібыта сувязь кампаніі з Шаўцовым яму не было вядома, а іншыя аналягічныя друкарскія дамы да партнэрства прыцягнуць не атрымалася. Публікацыю БРЦ ён назваў «заказным артыкулам з мэтай дыскрэдытацыі»[7].
Узнагароды
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Ад Рады БНР:
Ад Аб’яднанага пераходнага кабінэту Беларусі на чале зь Сьвятланай Ціханоўскай:
Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Крыж Юркойця — Радыё Свабода, 18.05.2016
- ↑ «Заказны артыкул з мэтай дыскрэдытацыі». Герой расследавання пра пашпарт Новай Беларусі расказвае сваю версію падзей — Наша Ніва, 31.05.2024
- ↑ Памятаеце старшыню Геральдычнай рады, якая распрацоўвала дызайн пашпарта «Новай Беларусі»? Мікіта Забуга пайшоў ваяваць — Наша Ніва, 02.04.2025
- ↑ Вызваленчая армія і праблемы добраахвотнікаў. Што абмяркоўвалі на вайсковым блоку форуму «Шлях да волі» — Белсат, 27.03.2026
- ↑ Латушка, Курэйчык, Пракопчык, Краўцоў. Поўны спіс тых, хто трапіў у Каардынацыйную раду — Наша Ніва, 19.05.2026
- 1 2 Паспорт Новой Беларуси и «кошелек» Лукашенко (рас.)
- ↑ «Заказны артыкул з мэтай дыскрэдытацыі». Герой расследавання пра пашпарт Новай Беларусі расказвае сваю версію падзей — Наша Ніва, 31.05.2024
- Нарадзіліся 21 лютага
- Нарадзіліся ў 1981 годзе
- Нарадзіліся ў Астравецкім раёне
- Выпускнікі Оксфардзкага ўнівэрсытэту
- Узнагароджаныя Мэдалём Ордэну Пагоні
- Узнагароджаныя мэдалём „Гонар і Годнасьць“
- Беларусы ў Летуве
- Беларускія прадпрымальнікі
- Полк імя Кастуся Каліноўскага
- Беларускія вайскоўцы на расейска-ўкраінскай вайне