Мікулін

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мікулін
Вобласьць: Смаленская
Раён: Руднянскі
Сельскае пасяленьне: Перавалоцкае
Тэлефонны код: +7 48141
Паштовы індэкс: 216763
Геаграфічныя каардынаты: 55°02′15″ пн. ш. 31°06′20″ у. д. / 55.0375° пн. ш. 31.10556° у. д. / 55.0375; 31.10556Каардынаты: 55°02′15″ пн. ш. 31°06′20″ у. д. / 55.0375° пн. ш. 31.10556° у. д. / 55.0375; 31.10556
Мікулін на мапе Расеі
Мікулін
Мікулін
Мікулін

Мікулін (рас. Микулино) — вёска ў Расеі, на беразе возера Галабая. Уваходзіць у склад Перавалоцкага сельскага пасяленьня Руднянскага раёну Смаленскай вобласьці. Насельніцтва на 2007 год — 127 чалавек. Знаходзіцца за 7 км на поўнач ад Рудні, за 6 км ад граніцы зь Беларусьсю; за 5 км ад аўтамабільнай дарогі Рудня — Парэчча.

Мікулін або Мікуліна Гарадзішча — даўняе мястэчка гістарычнай Віцебшчыны, старажытны замак Вялікага Княства Літоўскага, на беларускай этнічнай тэрыторыі. Да нашага часу тут захаваўся былы касьцёл Сьвятога Антонія, помнік архітэктуры XVIII ст., часткова зруйнаваны ў выніку маскоўскай перабудовы.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вялікае Княства Літоўскае[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Мікулінскі кляштар бэрнардынаў, зь піктаграфічнай мапы XVIII ст.

Упершыню Мікулін упамінаецца ў XVI ст. як умацаваны горад Віцебскага павету Вялікага Княства Літоўскага. У гэты час ён быў цэнтрам воласьці ў валоданьні князёў Лукомскіх.

Пазьней Мікулін значыцца як мястэчка, уладаньне князёў Агінскіх. У 1720 годзе Мар’ян Агінскі фундаваў тут касьцёл Сьвятога Антонія, пры які пачаў дзейнічаць кляштар бэрнардынаў[1][2].

Пад уладай Расейскай імпэрыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай (1772 год) Мікулін апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Аршанскім павеце[3] Магілёўскай губэрні. Па здушэньні нацыянальна-вызвольнага паўстаньня (1863—1864) 27 траўня 1866 году[4] расейскія ўлады гвалтоўна перарабілі тутэйшы касьцёл пад царкву Маскоўскага патрыярхату.

На мяжы XIX — XX стагодзьдзяў у Мікуліне было 73 двары, дзейнічалі царква і 3 юдэйскія малітоўныя школы, працавала народная вучэльня[5] (з 1875 году).

Найноўшы час[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

25 сакавіка 1918 году згодна з Трэцяй Устаўной граматай Мікулін абвяшчаўся часткай Беларускай Народнай Рэспублікі. 1 студзеня 1919 году згодна з пастановай І зьезду КП(б) Беларусі ён увайшоў у склад Беларускай ССР, аднак 16 студзеня Масква адабрала мястэчка разам зь іншымі этнічна беларускімі тэрыторыямі ў склад РСФСР. У 1924 годзе Мікулін не вярнулі БССР. Статус паселішча панізілі да вёскі.

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дэмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • XIX стагодзьдзе: 1897 год — 1527 чал., у тым ліку 1171 юдэй[6]
  • XX стагодзьдзе: 1998 год — 159 чал.[7]; 1999 год — 155 чал.
  • XXI стагодзьдзе: 2007 год — 127 чал.

Інфраструктура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У Мікуліне працуюць пачатковая школа і амбуляторыя.

Турыстычная інфармацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Выдатныя мясьціны[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У ваколіцах Мікуліна 2 гарадзішчы, селішча, курганная група.

Страчаная спадчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Кляштар бэрнардынаў (1720)

Асобы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom VI: Malczyce — Netreba. — Warszawa, 1885. S. 412.
  2. ^ Иванов Ю. Г., Агинская Е. Н., Иванова О. Ю., Халхатов Р. А. Страницы истории Смоленщины. — Смоленск, 2007.
  3. ^ Соркіна І. Мястэчкі Беларусі... — Вільня, 2010. С. 378.
  4. ^ Ганчар, А. И. Римско-католический костел в Беларуси (1864—1905 гг.). — Гродно: ГГАУ, 2008. С. 53.
  5. ^ Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона: В 86 томах (82 т. и 4 доп.). СПб, 1890—1907.
  6. ^ Еврейская энциклопедия Брокгауза и Ефрона. 16 т. 1906—1913.
  7. ^ Смоленская область. Энцикл. Т. 2. — Смоленск, 2003.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Соркіна І. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010. — 488 с. ISBN 978-9955-773-33-7.
  • Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom VI: Malczyce — Netreba. — Warszawa, 1885.
  • Иванов Ю. Г., Агинская Е. Н., Иванова О. Ю., Халхатов Р. А. Страницы истории Смоленщины. — Смоленск, 2007.
  • Смоленская область: Энциклопедия в 2 т. / Редкол.: Г. С. Меркин (отв. ред.) и др. Т. 2: А—Я. — Смоленск: СПГУ, 2003. — 624 с.