Перайсьці да зьместу

Мікалай Статкевіч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
(Перанакіравана з «Мікола Статкевіч»)
Мікалай Статкевіч
Старшыня БСДП (НГ)
25 лістапада 2007 — цяперашні час
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся12 жніўня 1956(1956-08-12) (69 гадоў)
вёска Лядна, Слуцкі раён, Менская вобласьць, Беларуская ССР, СССР
ПартыяКПСС (1982—1991),
БСДГ (да 1996),
БСДП (НГ) (ад 1996)
Адукацыя
Сужэнец Марына Адамовіч[d]
Бацька Віктар Статкевіч[d]
Узнагароды
Сайт statkevich.org (бел.)​ (рас.)

Мікала́й (Міко́ла) Ві́ктаравіч Статке́віч (нар. 1956; в. Лядна, Слуцкі раён, Менская вобласьць, цяпер Беларусь) — беларускі палітык.

Лідэр Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Народная Грамада). Адзін са стваральнікаў грамадзкага аб’яднаньня «Беларускае аб’яднаньне вайскоўцаў». Кандыдат тэхнічных навук, падпалкоўнік запасу.

Біяграфія

[рэдагаваць | рэдагаваць]

Нарадзіўся ў сям’і настаўнікаў. У 1978 годзе скончыў Менскую вышэйшую інжынэрную зэнітна-ракетную вучэльню СПА. У 1978—1982 гадох служыў у войску ў Мурманскай вобласьці. Там стаў сябрам КПСС, зь якой выйшаў у 1991 годзе на знак пратэсту супраць прыдушэньня антысавецкіх дэманстрацыяў у Вільні. У 1982 годзе паступіў у ад’юнктуру Менскай вышэйшай інжынэрнай зэнітна-ракетнай вучэльні. У 1993 годзе яго звольнілі зь беларускага войска за месяц да абароны доктарскай дысэртацыі за выступленьне супраць Дамовы аб калектыўнай бясьпецы з Армэніяй і Таджыкістанам, дзе ішла вайна. У выніку розгаласу Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь ухваліў дамову з агаворкай не пасылаць беларускіх жаўнераў у месцы ваенных дзеяньняў[1].

У 1995 годзе абраны старшынём БСДГ замест Алега Трусава. Пасьля аб’яднаньня з Сацыял-дэмакратычнай партыяй Народнай згоды і стварэньня Беларускай сацыял-дэмакратычнай партыі (Народная Грамада) стаў старшынём БСДП (НГ).

З 2003 году — лідэр «Эўрапейскай кааліцыі». 31 траўня 2005 году разам з Паўлам Севярынцам быў асуджаны да трох гадоў прымусовай працы за арганізацыю пратэстаў апазыцыі супраць фальшаваньня вынікаў кастрычніцкіх выбараў у Палату прадстаўнікоў 2004 году. У 2006 годзе міжнародная арганізацыя «Amnesty International» прызнала Мікалая Статкевіча вязьнем сумленьня[2]. У ліпені 2007 году вызвалены па амністыі.

У 2009 годзе кангрэс «Эўрапейскай кааліцыі» вылучыў Мікалая Статкевіча кандыдатам у прэзыдэнты. У 2010 годзе зарэгістраваны кандыдатам на выбарах прэзыдэнта Беларусі. 26 траўня 2011 году асуджаны да шасьці гадоў пазбаўленьня волі ў калёніі ўзмоцненага рэжыму[3]. 22 жніўня 2015 году Мікалай Статкевіч быў памілаваны і выпушчаны на волю[4].

14 сьнежня 2021 году Гомельскі абласны суд на выязным паседжаньні ў сьледчым ізалятары вырак Статкевіча да 14 гадоў зьняволеньня ў калёніі асаблівага рэжыму за ладжаньне масавых беспарадкаў (ч. 1 арт. 293 Крымінальнага кодэксу Беларусі). Разам зь ім выраклі яшчэ 5 чалавек. Паводле 4-х артыкулаў Крымінальнага кодэксу блогера Сяргея Ціханоўскага — да 18 гадоў зняволеньня, праграміста Зьмітра Папова за мадэрацыю сацсетак і апэратара Арцёма Сакава — да 16 гадоў узмоцненага рэжыму. Журналіста Беларускай службы Радыё «Свабода» Ігара Лосіка і блогера Ўладзімера Цыгановіча — да 15 гадоў узмоцненага рэжыму паводле 2-х артыкулаў КК Беларусі[5]. Таксама з 6 абвінавачаных пастанавілі спагнаць 3,5 млн рублёў (1,4 млн даляраў)[6]. Вырак вынес судзьдзя Мікалай Доля[7].

11 верасьня 2025 году быў вызвалены сярод 52-х палітвязьняў пасьля сустрэчы прадстаўніка прэзыдэнта ЗША Джона Коўла з Аляксандрам Лукашэнкам. Сярод адначасна вызваленых было 38 грамадзянаў Беларусі, у тым ліку старшыня кансорцыюму «ЭўраБеларусь» Уладзімер Мацкевіч, былы старшыня Беларускага прафсаюзу работнікаў радыёэлектроннай прамысловасьці Генадзь Фядыніч, старшыня Беларускага кангрэсу дэмакратычных прафсаюзаў Аляксандар Ярашук, галоўны рэдактар тыднёвіка «Рэгіянальная газэта» Аляксандар Манцэвіч і журналіст газэты «Новы час» Мікалай Дзядок. Памілаваныя іншаземцы паходзілі з 6 краінаў Эўропы, зь іх 10 з 3-х суседніх краінаў Эўразьвязу[8]. Аднак Статкевіч адмовіўся пакідаць краіну і пасьля гэтага быў адвезены назад у Беларусь у калёнію[9].

Узнагароды

[рэдагаваць | рэдагаваць]
  • Тры мэдалі Ўзброеных Сілаў СССР.

Крыніцы

[рэдагаваць | рэдагаваць]
  1. ^ Мікалай Статкевіч. Радзіма, гонар, народ // Зьвязда : газэта. — 1 сьнежня 2010. — № 231 (26839). — С. 2. — ISSN 1990-763x.
  2. ^ Беларусь: наказаны воспользовавшиеся своим правом на свободу слова  (рас.)
  3. ^ Статкевич приговорен к шести годам лишения свободы, Усс — к пяти с половиной (рас.) TUT.BY Архіўная копія ад 2011-07-29 г.
  4. ^ Лукашэнка памілаваў Статкевіча і іншых палітвязняў Белсат Архіўная копія ад 2015-08-23 г.
  5. ^ Тэлеканал «Беларусь 1». Вырак па крымінальнай справе групы Ціханоўскага-Статкевіча вынесены ў Гомелі // Белтэлерадыёкампанія, 14 сьнежня 2021 г. Праверана 15 сьнежня 2021 г.
  6. ^ Блогер Сяргей Ціханоўскі прысуджаны да 18 год калёніі ўзмоцненага рэжыму // Газэта «Зьвязда», 14 сьнежня 2021 г. Праверана 15 сьнежня 2021 г.
  7. ^ Да 18 гадоў зьняволеньня // Беларуская служба Радыё «Свабода», 14 сьнежня 2021 г. Праверана 15 сьнежня 2021 г.
  8. ^ Пасьля сустрэчы Лукашэнкі з прадстаўнікамі ЗША ў Беларусі вызвалілі 52 палітычных зьняволеных // Беларуская служба Радыё «Свабода», 11 верасьня 2025 г. Праверана 11 верасьня 2025 г.
  9. ^ Лукашенко рассказал, что Статкевича «забрали в Беларусь» (рас.) Reform.news(be)

Вонкавыя спасылкі

[рэдагаваць | рэдагаваць]
Шукаць у Wikiquote Вікіцытатнік зьмяшчае збор цытатаў, датычных тэмы артыкула:
Кандыдаты ў прэзыдэнты Беларусі на выбарах 2010 году
Атрымана з «https://be-tarask.wikipedia.org/w/index.php?title=Мікалай_Статкевіч&oldid=2638235»