Мікола Гіль

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мікола Гіль
Асабістыя зьвесткі
Імя пры нараджэньні Мікалай Сымонавіч Гілевіч
Нарадзіўся 15 кастрычніка 1936 (82 гады)
в. Слабада, Лагойскі раён Менскай вобласьці
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці пісьменьнік, журналіст, перакладнік
Жанр дзіцячая літаратура, біяграфія і лірычная проза
Мова беларуская мова
Дэбют 1962, «Літаратура і мастацтва»
Творы на сайце Knihi.com

Міко́ла Гіль (сапр. Мікалай Сымонавіч Гілевіч; нарадзіўся 15 кастрычніка[1][2][3], паводле іншых зьвестак — 15 чэрвеня[4][5] 1936, в. Слабада Лагойскага раёну Менскай вобласьці) — беларускі пісьменьнік, журналіст, перакладнік. Брат Ніла Гілевіча[6], бацька Міколы Віча (Мікалая Мікалаевіча Гілевіча)[7].

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Скончыў філялягічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту (1959).

Працаваў на Менскай студыі тэлебачаньня, у рэдакцыі бюлетэня «Родная прырода», часопісах «Маладосьць», «Мастацтва»; загаднікам аддзелу, адказным сакратаром, намесьнікам галоўнага рэдактара, галоўным рэдактарам газэты «Літаратура і мастацтва». Ягонае заступніцтва падчас знаходжаньня на пасадзе намесьніка галоўнага рэдактара дапамагло надрукаваць у «ЛіМе» артыкул Зянона Пазьняка «Курапаты — дарога сьмерці» (гал. рэдактар Анатоль Вярцінскі ў гэты час знаходзіўся ў камандзіроўцы)[8].

Сябра Саюзу пісьменьнікаў СССР з 1975 году.

Творчасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Як журналіст пачаў актыўна выступаць з 1957 г.

Першы твор надрукаваны ў 1962 г. ў «ЛіМе».

Перакладаў на беларускую мову творы летувіскіх, вугорскіх і швэдзкіх пісьменьнікаў. Пераклаў таксама творы Сьвятланы Алексіевіч «У вайны не жаночае аблічча» (1991)[9], «Цынкавыя хлопчыкі» (1991)[10], «Зачараваныя смерцю» і «Чарнобыльская малітва»[11].

Бібліяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • «Ранішнія сны» (апавяданьні, 1973)
  • «На лясной вуліцы» (1975)
  • «Тацянін чэрвень» (аповесьці, 1978)
  • «Самы галоўны чалавек» (1980)
  • «Пуд жыта» (апавяданьні і аповесьці, 1982)
  • «Ёсць на зямлі крыніца…» (аповесьць у апавяданьнях пра лётчыка-касманаўта СССР, двойчы Героя Сав. Саюзу П. І. Клімука, 1983)
  • «Тэлеграма з Кавалевіч» (аповесьць, 1984)
  • «Пасеянае — узыдзе» (нарысы, 1985)
  • «Утренние сны» (аповесьці і апавяданьні, 1985)[12]
  • «Камандзіроўка ў Вішанькі» (апавяданьні, аповесьці, 1987)
  • «Кім і Валерыя» (аповесьці і апавяданьні, 1988)
  • «Бралася на дзень» (апавяданьні, 1993)
  • «У времени в плену: Страницы жизни Геннадия Карпенко» (2001)[12]

Крыніцы і заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Сёння 75-гадовы юбілей адзначае пісьменнік і журналіст Мікола Гіль // «Звязда». — 15 кастрычніка 2011. — № 197 (27061). — С. 7.
  2. ^ Віктар Гардзей. Багаты плён пісьменніка, рэдактара, перакладчыка // Літаратура і мастацтва.
  3. ^ Яўген Рагін, Юрый Іваноў. «Малайчына!» // «Культура». — 15—21 кастрычніка 2011. — № 42 (1013).
  4. ^ Гіль Мікола. Электронная энцыкляпэдыя «Slounik.org». Праверана 2 лістапада 2011 г.
  5. ^ Прэсавая служба СБП. Віншуем Міколу Гіля з 75-годдзем!. Саюз беларускіх пісьменьнікаўПраверана 2 лістапада 2011 г.
  6. ^ У Ніла Гілевіча мікраінсульт Грамадзтва. «Наша Ніва» (13 сакавіка 2008). Праверана 12 сьнежня 2010 г.
  7. ^ Кола Міколаў (2010) Вечарыны. Паэтычны тэатар Арт.С. Праверана 12 сьнежня 2010 г.
  8. ^ Зянон Пазьняк. (29 кастрычніка 1999) Курапаты. Дзесяць гадоў пасьля. Беларуская Салідарнасьць. Праверана 2 лістапада 2011 г.
  9. ^ Алексіевіч, С. У вайны не жаночае аблічча / перакл. з рас. Мікола Гіль. — Менск: Мастацкая літаратура, 1991. — 270 с. — 23 600 ас. — ISBN 5-340-00629-8
  10. ^ Алексіевіч, С. Цынкавыя хлопчыкі / перакл. з рас. Мікола Гіль. — Менск: Беларусь, 1991. — 175 с. — 15 000 ас. — ISBN 5-338-00848-3
  11. ^ Мікола Гіль «Беларуская палічка» Праверана 2 лістапада 2011 г.
  12. ^ а б Каталог ЦНБ НАН Беларуси(рас.) Праверана 2 лістапада 2011 г.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]