Марыя Баравік
| Марыя Баравік | |
| Асабістыя зьвесткі | |
|---|---|
| Нарадзілася | 22 лютага 1946[1] (80 гадоў) |
| Літаратурная дзейнасьць | |
| Род дзейнасьці | паэтка, драматург |
Мары́я Я́каўлеўна Бараві́к (у дзявоцтве Новікава; 22 лютага 1946, в.Прэабражэнка, Глыбоцкі раён, Віцебская вобласьць) — беларуская паэтка, драматург, аўтарка твораў для дзяцей. Сябра Саюзу беларускіх пісьменьнікаў з 1992 году. Аўтарка лірычнай паэзіі, дзіцячых вершаў, казак, загадак і п'есаў. Жыве ў гарадзкім пасёлку Падсьвільле Глыбоцкага раёну.
Жыцьцяпіс
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Нарадзілася 22 лютага 1946 году ў вёсцы Прэабражэнка Глыбоцкага раёну Віцебскай вобласьці. Навучалася ў Перадольскай сямігадовай школе і Падсьвільскай сярэдняй школе. Скончыла факультэт журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўнівэрсытэту.
Працоўную дзейнасьць пачала ў Падсьвільскім доме культуры. Пасьля працавала ў рэдакцыі глыбоцкай раённай газэты «Шлях перамогі» (цяпер — «Веснік Глыбоччыны»). Доўгі час працавала кіраўніцай гуртка «Юны экскурсавод» Падсьвільскага цэнтру дзіцяча-юнацкага турызму і экскурсіяў.
Творчасьць
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Друкуецца з 1965 году. Першыя вершы зьявіліся на старонках раённага друку, пасьля яе творы рэгулярна публікаваліся ў рэспубліканскіх літаратурных выданьнях.
У 1992 годзе была прынятая ў Саюз беларускіх пісьменьнікаў.
Марыя Баравік працуе ў розных літаратурных жанрах. Найбольш вядомая як аўтарка лірычнай паэзіі і твораў для дзяцей. Яна піша вершы, казкі, загадкі, чыстагаворкі, весяліны, драматычныя творы.
Для яе паэзіі ўласьцівыя шчырая лірычная інтанацыя, любоў да роднай зямлі, беларускай мовы і народнай культуры. У вершах значнае месца займаюць тэмы Радзімы, прыроды, мацярынства, духоўнасьці, гістарычнай памяці. Крытыкі адзначалі арганічнае спалучэньне душэўнай адкрытасьці з глыбокім веданьнем народнага жыцьця, багатую вобразнасьць, выкарыстаньне эпітэтаў, параўнаньняў і мэтафараў.
Творы Марыі Баравік друкаваліся ў газетах: «Шлях перамогі», «Віцебскі рабочы», «Чырвоная зьмена», «Голас Радзімы», «Знамя юности», «Літаратура і мастацтва», «Наша слова», «Народнае слова».
Публікавалася таксама ў часопісах «Маладосьць», «Родная прырода», «Бярозка», «Вясёлка», «Роднае слова».
Вершы ўключаліся ў калектыўныя зборнікі «Дзень паэзіі», «Самавар у лесе», літаратурныя альманахі «Край», «Далягляды», «Ратуша», а таксама рэгулярна друкаваліся ў літаратурна-мастацкім часопісе «Літаратурная Беларусь».
Пра творчасьць Марыі Баравік пісалі Фёдар Сіўко, Алесь Жыгуноў, Алесь Зінкевіч, Навум Гальпяровіч, Анатоль Салтук ды іншыя літаратуразнаўцы і крытыкі. Яе творы разглядаліся ў беларускім літаратурным друку як узор шчырай лірычнай паэзіі, цесна зьвязанай з народнай традыцыяй і беларускай мовай.
Бібліяграфія
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Паэтычныя зборнікі
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Узнагароды і прызнаньне
[рэдагаваць | рэдагаваць код]2010 — адна з пераможцаў Рэспубліканскага паэтычнага конкурсу, прымеркаванага да 100-годзьдзя Ларысы Геніюш, арганізаванага літаратурным аб'яднаньнем «Дабравест». Паводле рашэньня журы ўвайшла ў лік сямі галоўных пераможцаў конкурсу. 20025 - Ляўрэат прэміі Эксьлібрыс за вершаваную нізку «Намалюю вясну»[4].
Асабістае жыцьцё
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Жыве ў гарадзкім пасёлку Падсьвільле. Дачка — Марыя Новікава, беларуская бард, выкладчыца і арганістка Ў Чырвоным касьцёле.Працуе ў школе ў Самахвалавічах.
Літаратура
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- Беларускія пісьменьнікі : біябібліяграфічны слоўнік. Т. 1. Менск, 1992. С. 548—549.
- Пісьменьнікі Віцебшчыны : даведнік. Віцебск, 2001. С. 16—17.
- Памяць. Гісторыка-дакумэнтальная хроніка Глыбоцкага раёну. Менск, 1995. С. 417—418.
- Гальпяровіч Н. Дзьве Марыі // Звязда. 4 лютага 1997.
- Салтук А. Саткана са сьвятла і дабрыні // Літаратура і мастацтва. 23 лютага 1996.
- Сіўко Ф. У голасе з родным адценьнем // Народнае слова. 24 сакавіка 2001.
- Зінкевіч А. Творчая ўдача Марыі Баравік // Веснік Глыбоччыны. 4 сьнежня 2001.
- Жыгуноў А. Поле долі Марыі Баравік // Веснік Глыбоччыны. 24 лютага 2016.
- Канапелька А. Марыя Баравік // Народнае слова. 12 сакавіка 2002.
- Боровик М. Волшебные сказки Марии Боровик // Народнае слова. 20 сьнежня 2008.