Лесьбійская эротыка

Лесьбійская эротыка

Падкляса ад	эротыка, эратычнае мастацтва
Частка больш агульнага	лесьбіянства
Мае якасьць	лесьбіянства

Лесьбійская эротыка — эротыка, якая паказвае ў выяўленчым мастацтве лесьбіянства, якая зьяўляецца выразам плоцкага жыцьця жанчыны з жанчынаю.

Лесьбіянства было тэмай эратычнага мастацтва, па меншай меры, з старажытных часоў. На працягу большай часткі гісторыі кіно і тэлебачаньня, лесьбіянства лічылася непрымальным, хоць з 1960-х гадоў яно ўсё часьцей становіцца асобным відам кіно. У парнаграфіі паказ лесьбійскага сэксу стварае папулярны спосаб заробку, які накіраваны ў бок мужчын гетэрасэксуальнай аўдыторыі..

На працягу 1970-х гадоў, паказ сэксу паміж жанчынамі былі ў значнай ступені абмежаваныя паказам мяккае парнаграфіі. Аднак былі выключэньні: Вішня, Гары і Ракель! (1970), Лік (1974), Эманюэль (1974), і Білітыс (1977). Хоць з канца 1960-х гадоў гетэрасэксуальныя сцэны былі часткай пануючага кіно, адпаведныя выявы зносінаў паміж жанчынамі (якія маюць палавыя кантакты толькі паміж сабой) былі рэдкасьцю. Пачалі рабіць іх на працягу 1980-х гадоў. Яны, як правіла, былі ў фільмах, якія былі з толькі лесьбійскай тэматыкай.

Адносіны жанчын з жанчынамі апісаў трохі ў аповесьці «Драма» коратка апісаў І. Шамякін:

… нават дактарам, жанчынам, яна ні разу не дазволіла на мэдаглядах мацаць у тым месцы, праўда, ніводная і не настойвала на гэтым: не ў сталоўках практыку праходзіць — на заводах. Толькі адна па-матчынаму ласкава пагладзіла яе жывот, ногі, пахваліла:
«Прыгожае ў цябе цела. Во будзе шчасьце камусь.»
Гэта яе ўсхвалявала мацней, чым усе заляцаньні студэнтаў і нават выкладчыкаў.

— «Драма» Іван Шамякін.

Парнаграфія

Старое порна. 1910 год.

У Гэнры і Джун (1990) было некалькі лесьбійскіх сцэн, у тым ліку адзін, які быў разгледжаны досыць выразна, каб надаць фільму рэйтынг NC-17. Асноўная похаць (1992) утрымлівае мяккае лесьбійскую парнаграфію. Пазьней, у 1990-х гадах, лесьбійская эротыка стала часткаю кіно.