Кныш

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Кныш
Бульбяны кныш
Бульбяны кныш
Тыппіражок
Нацыянальная стравабеларуская, украінская
ПаходжаньнеБеларусь, Украіна
РэгіёнУсходняя Эўропа
Асноўны складнікцеста
Распаўсюджаныя складнікікапуста, цыбуля, яйка, алей
Падобныя стравыбэрлінэр, ватрушка

Кныш — невялікі круглы піражок з запечанымі ўнутры (або выкладзеным на паверхні, паміж прыўзьнятымі краямі) тварагом або іншай начынкай: варэньнем, або пасераванай цыбуляй са скваркамі.

Вельмі характэрнымі для XIX стагодзьдзя былі кнышы з грачнёвай кашай і цыбуляй са скваркамі, якія падаваліся ў сярэднезаможных дамах як дадатак да мясных страваў. На пачатку XX стагодзьдзя Вацлаў Ластоўскі згадваў: «кнышы пякуцца з тварагом, макам, каноплямі і канфітурамі». Страва гэтая беларуска-ўкраінскага паходжаньня. Даўней палякі казалі «Русь пячэ кнышы памерлым» праз звычай пячы кнышы на Дзяды. Беларускае слова кныш (украінскае: книш), хутчэй за ўсё, паходзіць ад нямецкага knitschel — «галушка з мукі».

У 1900-я гады жыдоўскія перасяленцы зь Беларусі пашырылі кнышы ў хуткім харчаваньні ЗША[1].

Складнікі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Для прыгатаваньня дражджавога цеста выкарыстоўваюць: 2 шклянкі мукі, 3/4 шклянкі малака, 2 яйкі, 1 жаўток, 3 сталовыя лыжкі топленага масла, 30 грамаў дражджэй і чайную лыжку цукру. Для начыньня са смажанай цыбулі бяруць: 3 цыбуліны, 3 сталовыя лыжкі алею і перац. У прыгатаваньні начыньня з квашанай капусты выкарыстоўваюць: 300 грамаў квашанай капусты, 2 звараныя ў крутую яйкі, 1 цыбулю і 1 сталовую лыжку алею. З такой закладкі атрымліваецца 16 кнышоў[2].

Прыгатаваньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Спачатку прасяваюць муку ў місу. Затым расьціраюць дрожджы з цукрам і дадаюць 2 сталовыя лыжкі малака. Атрыманую сумесь разьмешваюць з 2-ма сталовымі лыжкамі мукі да атрыманьня густой масы, пасьля чаго пакідаюць яе ў цёплым месцы на 15 хвілінаў, каб пачала падыходзіць. Затым дадаюць рэшту мукі і малака, убіваюць туды ж яйкі і большую частку масла. Драўлянай лыжкай замежваюць цеста да аднароднасьці і элястычнасьці. Атрыманае цеста прыкрываюць ільняным ручніком або сурвэткай і хаваюць у цёплае месца на 30 хвілінаў да падваеньня аб’ёму. За гэты час рыхтуюць начыньне[2].

У выпадку цыбулевага начыньня цыбулю варта абабраць і нарэзаць маленькімі кубікамі. Атрыманыя кубікі цыбулі смажаць на алеі да карычнева-залацістага адценьня і пастаянна перамешваюць. Затым дадаюць перац. У выпадку начыньня з квашанай капусты яе дробна крышаць і вараць у малым аб’ёме вады, каб выкіпела залішняя вадкасьць. Цыбулю крышаць і смажаць на алеі да карычневага адценьня. Капусту і цыбулю зьмешваюць, пасьля чаго дадаюць перац і тушаць каля 10 хвілінаў. Пасьля звараныя ў крутую яйкі крышаць кубікамі і дадаюць у сумесь[2].

Затым цеста, што падышло, раскачваюць таўшчынёй каля 1 см на стальніцы, пасыпанай мукой. Раскачанае цеста наразаюць на кружкі прамерам каля 10 см. На кожным кружку робяць па 5 надрэзаў глыбінёй каля 3-х см ад краю ў бок сярэдзіны нажом, змочаным у алеі, каб той кружок атрымаў форму кветкі зь пялёсткамі. У сярэдзіну кожнай кветкавай формы кладуць начыньне. Яе пялёсткавыя краі выцягваюць і згортваюць усярэдзіну, каб закрыць падобна канвэрту. Атрыманыя формы пакідаюць у цёплым месцы на 7 хвілінаў. Затым краі зашчыпваюць, каб цалкам схаваць начыньне. Сфармаваныя кнышы раскладаюць на змазанай тлушчам блясе і змажваюць жаўтком. Духоўку папярэдне разаграюць да +180˚С і выпякаюць у ёй кнышы 30 хвілінаў да залаціста-карычневага адценьня. За 1 хвіліну за выняцьця ўжо запечаныя кнышы паліваюць топленым маслам[2].

Прыгатаваныя кнышы падаюць самастойна або з баршчом ці грыбной поліўкай. Кнышы з салодкім начыньнем можна падаваць з гарбатай або кавай і салатай з садавіны[2].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Ніна Шчарбачэвіч. «Рэстаратары нарэшце сталі да мяне прыслухоўвацца» // Ігуменскі тракт. — 5 лістапада 2013. — № 37 (52).
  2. ^ а б в г д Алесь Белы. «Русь пячэ кнышы памерлым» // Партал «Наша ніва», 2 лістапада 2021 г. Праверана 4 лістапада 2021 г.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Артыкул створаны з дапамогай матэрыялаў з: Алесь Белы, праект «Наша ежа»