Калавуры

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Калавуры
Ostoja herb.svg
Герб «Астоя»
Краіна паходжаньня Вялікае Княства Літоўскае

Кала́вуры (па-польску: Kałłaur, Kaławur, па-расейску: Каллауры) — беларускі шляхецкі род гербу Астоя. Узыходзіць да XVI ст. і занесены ў VI частку РК Менскае губэрні.

З 1524 г. маёнтак знаходзіўся ў Калавуравічах. У 1584 г. пасаду вознага Пінскага павету займаў пан Пронька Калавур. У 1757 г. Тэадор Калавур, сын Самуэля, пасяліўся ў вёсцы Місяцічы Пінскага павету. У 1767 г. у Калавуравічах пражываў шляхціч Давыд Калавур[1]. Прадстаўнікі роду актыўна прымалі ўдзел у паўстаньні К. Каліноўскага. Так, да палескага паўстанцкага аддзелу Р. Траўгута далучыўся Васіль Калавур[2]. У 1933 г. удзельнікам паўстаньня Васілю і Сямёну Калавурам, а таксама Антону Шаламіцкаму быў усталяваны помнік у вёсцы Шаломічы[3].

Помнік паўстанцам 1863 г. Васілю і Сямёну Калавурам, а таксама Антону Шаламіцкаму ў Шаломічах

У 1880 г. начальнікам Аўліеацінскага павету Расейскай імпэрыі быў прызначаны Васіль Калавур, усходазнаўца і археоляг Туркестану[4].

Шэраг чальцоў роду Калавураў быў рэпрэсаваны ў 1940-х — 1950-х гг. Згодна з дадзенымі адкрытых лістоў налічьваецца толькі каля 7 чалавек зь Пінскай вобласьці Беларускай ССР[5][6].

Прадстаўнікі роду[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Васіль Калавур (1838—1919) — начальнік Аўліеацінскага павету, усходазнаўца і археоляг
  • Канстанцін Калавур (нар. 1934) — доктар філялягічных навук, прафэсар факультэта замежных моваў у каледжы Насаў (у сыстэме Ўнівэрсытэту Нью-Ёрку)
  • Павал Калавур (нар. 1962) — старшыня Нацыянальнага банку Рэспублікі Беларусь

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Horoszkiewicz, R. Spis rodów szlachty zaściankowej ziemi pińskiej. — Warszawa, 1937. — S. 21.
  2. ^ Восстание Кастуся Калиновского. Полесский отряд. — История Пинска. — Режим доступа: http://www.pinsk-history.ru/istoriya-pinska/item/307-item/307-восстание-кастуся-калиновского.
  3. ^ «Echa Polesia» №1 (37). — Brześć, 2013. — S. 24.
  4. ^ Лунин, Б. В. Из истории русского востоковедения и археологии в Туркестане. Туркестанский кружок любителей археологии (1895–1917 гг.). - Ташкент, 1958. - 318 с.
  5. ^ Indeks Represjonowanych. — Instytut Pamięci Narodowej. — Tryb dostępu: http://www.indeksrepresjonowanych.pl/int/wyszukiwanie/94,Wyszukiwanie.html.
  6. ^ Жертвы политического террора в СССР. — Международное общество "Мемориал". — Режим доступа: http://lists.memo.ru/index11.htm.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]