Засьценкі (Вялейскі раён)
| Засьценкі, трансьліт. Zaścienki | |
| Населены пункт | |
| Краіна | Беларусь |
|---|---|
| Вобласьць | Менская |
| Раён | Вялейскі |
| Сельсавет | Іскі |
| Часавы пас | |
| Каардынаты | 54°39′54″ пн. ш. 26°44′31″ у. д.HGЯO |
| Насельніцтва | |
| Колькасьць | 25 чал. (2012) |
| колькасьць двароў | 16 (2012) |
| Лічбавыя ідэнтыфікатары | |
| Тэлефонны код | +375 1771 |
| Паштовы індэкс | 222445 |
| СААТА | 6213824026 |
| Нумарны знак | 5 |
| Засьценкі на мапе Беларусі ±   Засьценкі | |
Засьценкі[1] — вёска ў Вялейскім раёне Менскай вобласьці. Уваходзіць у склад Іскага сельсавету.
Гісторыя
[рэдагаваць | рэдагаваць код]У 1622 годзе — сяло ў фальварку Роскасельскі, што быў у маёнтку Лоск. У 1800 годзе — вёска Засьценак у маёнтку Іжа. На пачатку 20-га стагодзьдзя ў дакумэнтах значыцца як вёска Засьценка або Засьценьне.
У міжваенны час вёска знаходзілася ў складзе Польскай Рэспублікі, Віленскага ваяводства, Вілейскaга паветa, у Іскай гміне, пазней у складзе гміны Вішнеў [2][3][4][5].
У канцы 1940-х да засьценку Іжа былі далучаныя засьценкі Грэлікі і Пукалы (Пукелы) і паселішча атрымала сучасную назву Засьценкі.
Насельніцтва
[рэдагаваць | рэдагаваць код]Крыніцы
[рэдагаваць | рэдагаваць код]- ↑ Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (djvu)
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1938, wolumin — 1, s. 6.
- ↑ https://web.archive.org/web/20220427214757/https://www.senat.gov.pl/gfx/senat/pl/senatopracowania/70/plik/m-631.pdf
- ↑ https://encyklopedia.pwn.pl/haslo/;3950665
- ↑ Piotr Eberhardt, Formowanie się polskiej granicy wschodniej po II wojnie światowej, „Dzieje Najnowsze”, Rocznik L – 2018 (2), 2018, s. 95–100.
- ↑ Wykaz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1938, wolumin — 1, s. 62.
- ↑ Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej — Tom VII — Część II — Ziemia Wileńska — Powiaty: Brasław, Duniłowicze, Brasław i Wilejka, Główny Urząd Statystyczny Rzeczypospolitej Polskiej, Warszawa 1923, s 83.