Жан Агюст Дамінік Энгр

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Жан Агюст Дамінік Энгр
Ingres, Self-portrait.jpg
Жан Агюст Дамінік Энгр. Аўтапартрэт. 1804
Дата нараджэньня 29 жніўня 1780
Месца нараджэньня Мантабан[d][1][2]
Дата сьмерці 14 студзеня 1867
Месца сьмерці Парыж, Францыя[2]
Прычына сьмерці пнэўманія
Месца пахаваньня Пэр-Ляшэз[3][4]
Альма-матэр Школа прыгожых мастацтваў у Тулузе[d], Нацыянальная вышэйшая школа прыгожых мастацтваў[d] і Французская акадэмія ў Рыме[d][5]
Занятак мастак, палітык і скрыпач
Жанры Гістарычны жывапіс, партрэтны жывапіс[d], ню[d], партрэт і Orientalism[d]
Плынь нэаклясыцызм
Пад уплывам Рафаэль
Узнагароды
Подпіс Ingres autograph.png

Жан Агю́ст Даміні́к Энгр (па-француску: Jean Auguste Dominique Ingres; 29 жніўня 1780 — 14 студзеня 1867) — францускі мастак, прадстаўнік стылю нэаклясыцызм. Агульнапрызнаны лідэр эўрапейскага акадэмізму XIX стагодзьдзя. Працаваў у жанры гістарычнага жывапісу, працягваў традыцыі Нікаля Пусэна.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нарадзіўся 29 жніўня 1780 у Мантабане на паўднёвым захадзе Францыі. Вучыўся ў тулюскай акадэміі прыгожых мастацтваў. Па заканчэньні акадэміі пераязджае ў Парыж, дзе ў 1797 становіцца вучнем Жака-Люі Давіда. У 18061820 вучыцца і працуе ў Рыме, затым пераязджае ў Флярэнцыю, дзе праводзіць яшчэ чатыры гады. У 1824 вяртаецца ў Парыж і адкрывае школу жывапісу. У 1835 ізноў вяртаецца ў Рым у пасадзе дырэктара Францускай акадэміі. З 1841 году да канца жыцьця жыве ў Парыжы. Памёр 14 студзеня 1867, пахаваны на парыскім могілках Пэр-Ляшэз.

Таксама быў скрыпачом.

Творчасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Cтыль Энгра сфармаваўся ў маладосьці і мала зьмяніўся на працягу ягонага жыцьця. Ад пачатку ягоныя карціны характарызаваліся цьвёрдасьцю контураў, якая характарызуецца ўласным выслоўем Энгра «малюнак — гэта гонар мастацтва».

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Жан Агюст Дамінік Энгрсховішча мультымэдыйных матэрыялаў

  1. ^ Léonore databaseministère de la Culture.
  2. ^ а б Энгр Жан Огюст Доминик / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  3. ^ Moiroux J. Le cimetière du Père-LachaiseParis: 1908. — P. 199.
  4. ^ Jouin H. La sculpture dans les cimetières de Paris // Nouvelles archives de l’art français — 1897. — Vol. 3e série, tome 13. — P. 109. — ISSN 0994-8066
  5. ^ AGORHA