Вядзьмак 3

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
«Вядзьмак 3»
Wiedźmin - Dziki Gon logo.png
Лягатып
Распрацоўнік «ЦД Праект» (Польшча, Варшава)
Выдавец «ЦД Праект»
Распаўсюднікі «ЦД Праект», «Ўорнэр-Бразэрс» (ЗША), «Бандай-Намко» (Японія)
Кіраўнік Конрад Тамашкевіч
Прадусары Пётар Крыванасюк, Андрэй Мроз
Дызайнэр Рыгор Моцарскі
Мастак Мар’ян Хамяк
Сцэнарысты Барыс Пугач-Мурашкевіч, Марцін Бляха
Кампазытары Марцін Прыбыловіч, Мікалай Строінскі
Рухавік «Рэд»
Плятформы Windows, Xbox, PlayStation
Дата выпуску 19 траўня 2015 (4 гады таму)
Дата анансаваньня 5 лютага 2013
Вэрсія 1.31
Апошняя вэрсія і дата апошняй вэрсіі 1.31 / 12 верасьня 2016
Жанр Ролевы
Рэжым Адзіночны
Рэйтынг Ад 18 гадоў (Агульнаэўрапейскі даведнік гульняў)[1]
Носьбіты DVD, Блю-рэй, лічбавы распаўсюд
Сыстэмныя патрабаваньні
Кіраваньне Клявіятура, мыш
Працэсар 3,3 гігагэрц
Сэрыя «Вядзьмак»

«Вядзьмак 3: дзікае паляваньне» (польск. Wiedźmin 3: Dziki Gon, анг. The Witcher 3: Wild Hunt) — кампутарная гульня 2015 году, распрацаваная студыяй «ЦД Праект» (Польшча). Трэцяя ролевая гульня, што грунтавалася на раманах цыклю «Вядзьмак» пісьменьніка Анджэя Сапкоўскага (нар. 1948, Лодзь). На распрацоўку пайшло звыш 40 млн злотых (10 млн эўра). Яшчэ $35 млн выдаткавалі на прасоўваньне (рэкляму) гульні. На 12 траўня 2015 г., за тыдзень да выпуску прадалі звыш 1 млн асобнікаў гульні, якая атрымала звыш 200 узнагародаў[2]. За дзень да выпуску 19 траўня 2015 году лік заказаў перасягнуў 1,5 млн асобнікаў гульні, пра якую напісалі звыш 90 часопісаў[3]. У дзень выпуску гульні польскі прэзыдэнт Браніслаў Камароўскі (2010—2015) прыняў кіраўніка прадпрыемства-распрацоўніка «ЦД Праект» Міхала Кіцінскага ў сваім Бэльвэдэрскім палацы, дзе заявіў: «Сардэчна дзякую за посьпех. Я хацеў бы зазначыць, што Ваш посьпех — гэта чарговае пацьверджаньне таго, што польскія прадпрымальнікі, пасьпяховыя людзі зьяўляюцца найлепшымі амбасадарамі Польшчы. Наша краіна мае цяпер рэпутацыю цікавага ды прыцягальнага месца»[4]. Цягам наступных 6 тыдняў пасьля выпуску прадалі яшчэ 6 млн асобнікаў гульні. У выніку за 1-ю палову 2015 г. «ЦД Праект» атрымаў 236 млн злотых прыбытку ($62,5 млн). У ліпені 2016 году пастаўкі перавысілі 10 млн асобнікаў гульні.

Сюжэт[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вядзьмак Геральт з Рывіі сьніць сваю каханку Еніфэр з Вэнгербэргу і выхаванку Цыры Рыанон у замку Каэр Морхэн. У сьне коньнікі Дзікага паляваньня гвалтам забіраюць Цыры. Геральт прачынаецца ў дарозе са старым ведзьмаком Весемірам, зь якім завітвае ў вёску Белы Сад. У ваколіцах вёскі Геральт забівае грыфона ў абмен на зьвесткі пра месцазнаходжаньне Еніфэр ад камандзіра гарнізона. Тым часам Еніфэр сама знаходзіць Геральта, якога адвозіць у горад Вызіму да нільфгардзкага імпэратара Эмгыра вар Эмрэйса. Падчас падарожжа ім удаецца адарвацца ад коньнікаў Дзікага паляваньня. Імпэратар Эмгыр даручае Геральту адшукаць Цыры, якую бачылі ў Велене, Новіградзе і на астравах Скеліге.

У Велене Геральт знаходзіць цела забітага Дзікім паляваньнем нільфгардзкага выведніка, да якога яго накіравалі. Мясцовы барон Філіп Стэнгэр паведамляе Геральту, што Цыры наведвала яго замак. Геральт пагаджаецца адшукаць зьніклых жонку і дачку барона. У Велене вядзьмак сустракае знаёмую чараўніцу Кейру Мец. Геральт даведваецца пра пасланьне ад чараўніка-эльфа для Цыры, якая адправілася ў Новіград. У Новіградзе вядзьмак сустракае Трысу Мэрыгольд, якая накіроўвае яго да Карыны Цілі для выясьненьня мінуўшчыны па снах. Геральт даведваецца, што Цыры сустракалася зь яго сябрам бардам Казяльцом, якога паланіў бандыт Выблюдак Малодшы. З дапамогай саюзьнікаў вядзьмак вызваляе Казяльца, які паведамляе пра спробу Цыры знайсьці прылады для зьняцьця праклёну.

На архіпэлягу Скеліге вядзьмак і Еніфэр высьвятляюць у друіда Мышавура, што Цыры была на астравах з чараўніком-эльфам. Еніфэр ажыўляе забітага Дзікім паляваньнем астравіцяніна Скьяля, які паведамляе пра ўцёкі Цыры ў Велен. Геральт вывозіць курдупля Уму зь веленскага замка барона Філіпа Стэнгэра ў замак Каэр Морхэн. Там разам зь Еніфэр і іншымі ведзьмакамі здымае праклён з курдупля, які апынаецца чараўніком-эльфам Авалакхам, які быў спадарожнікам Цыры. Авалакх паведамляе пра знаходжаньне Цыры на зачараваным востраве Туманаў. Геральт вывозіць адтуль Цыры ў Каэр Морхэн, дзе разам з саюзьнікамі адбівае напад Дзікага паляваньня. Пры абароне Весемір гіне ад рукі аднаго з нападнікаў Імлерыха.

Геральт і Цыры забіваюць Імлерыха і 2 з 3 Гаспадыняў Леса падчас шабаша на Лысай Гары ў Велене. Затым Геральт, Еніфэр і Трыса зьбіраюць чараўніц Ложы Чараўніц. Разам з эльфам Авалакхам вядзьмак наведвае іншы сьвет, дзе сустракае эльфа Геэльса і пазбаўляе караля Дзікага паляваньня Эрэдзіна падтрымкі з радзімы. Геральт і Цыры заманьваюць варожы карабель Нагльфар у заліў Ундвіка да Скеліге, дзе з дапамогай імпэратара Эмгыра і мясцовых жыхароў разьбіваюць Дзікае паляваньне. Перад сьмерцю Эрэдзін паведамляе, што Авалакх забраў Цыры для адкрыцьця брамы ў іншы сьвет. Разам зь Еніфэр вядзьмак дабіраецца да эльфійскай вежы Тор Гвалхка, дзе даведваецца пра адкрыцьцё брамы на жаданьне Цыры. Канцоўка залежыць ад ранейшых учынкаў гульца.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Аляксандар Аксёнаў. «Ведзьмака» абвінавацілі ў сэксізме і расізме // Газэта «Наша ніва», 15 траўня 2015 г. Архіўная копія ад 15 траўня 2015 г. Праверана 12 сакавіка 2017 г.
  2. ^ Натальля Грышкевіч. «Ведзьмака» перад прэм'ерай заказаў мільён гульцоў // Беларуская рэдакцыя Польскага Радыё, 18 траўня 2015 г. Архіўная копія ад 18 траўня 2015 г. Праверана 12 сакавіка 2017 г.
  3. ^ Яланта Сьмялоўская. Сёньня сусьветная прэм’ера «Вядзьмака 3. Дзікае паляваньне» // Беларуская рэдакцыя Польскага Радыё, 19 траўня 2015 г. Архіўная копія ад 19 траўня 2015 г. Праверана 12 сакавіка 2017 г.
  4. ^ Юры Ліхтаровіч. Польскі кампутарны прарыў // Беларуская рэдакцыя Польскага Радыё, 19 траўня 2015 г. Архіўная копія ад 19 траўня 2015 г. Праверана 12 сакавіка 2017 г.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg Вядзьмак 3сховішча мультымэдыйных матэрыялаў

  • «Вядзьмак 3»(пол.) // Гульня «Вядзьмак», 19 траўня 2015 г. Праверана 12 сакавіка 2017 г.