Буяр Нішані

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Буяр Нішані
Bujar Nishani (03-10-2016).jpg
23 студзеня 2006 — 1 кастрычніка 2007
20 сакавіка 2007 — 17 верасьня 2009
Наступнік Lulzim Basha[d]
17 верасьня 2009 — 25 красавіка 2011
Папярэднік Enkelejd Alibeaj[d]
Наступнік Eduard Halimi[d]
21 красавіка 2011 — 12 чэрвеня 2012
Папярэднік Lulzim Basha[d]
Наступнік Flamur Noka[d]
24 ліпеня 2012 — 24 ліпеня 2017
Папярэднік Бамір Топі
Наступнік Ілір Мэта
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся: 29 верасьня 1966(1966-09-29)[1][2]
Памёр: 28 траўня 2022(2022-05-28)[3] (55 гадоў)
Партыя:
Адукацыя:
Узнагароды:
ордэн «Стара планіна» кавалер Вялікага крыжа з ланцугом ордэна «За заслугі перад Італьянскай рэспублікай»

Буяр Фаік Нішані (па-альбанску: Bujar Faik Nishani; нар. 29 верасьня 1966, Дурэс) — альбанскі дзяржаўны дзеяч, прэзыдэнт Альбаніі з 24 ліпеня 2012 па 24 ліпеня 2017 году.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1988 годзе скончыў вайсковую акадэмію ў Тыране. У 1991 годзе стаў сябрам Дэмакратычнай партыі Альбаніі. У сярэдзіне 90-х ён зьехаў у ЗША і ў 1996 годзе скончыў Унівэрсітэт у Сан-Антоніа (штат Тэхас). Пазьней быў пераведзены ў асьпірантуру аднаго з унівэрсытэтаў Каліфорніі, дзе ў 1997 годзе атрымаў уліковую ступень. У гэтым жа годзе вярнуўся ў Альбанію.

Пасьля паразы Дэмакратычнай Партыі на выбарах у Народны Сход у 1997 годзе, узначаліў няўрадавую арганізацыю Вайсковы эўраатлянтычны форум. У 2005 годзе атрымаў ступень магістра эўрапейскіх навук. У 2007 годзе стаў міністрам унутраных спраў Альбаніі. У 2009 годзе, калі Альбанія ўступіла ў НАТО, ён сышоў з МУС і стаў міністрам юстыцыі. У 2011 вярнуўся ў МУС і зноў стаў яго кіраўніком. Удзельнічаў у выбарах прэзыдэнта Альбаніі 2012 году і перамог на іх. 24 ліпеня 2012 году прыступіў да выкананьня абавязкаў.

9 кастрычніка 2014 Нішані ўзнагародзіў камуну Люфцінье — куды ўваходзяць вёскі, жыхары якіх прымалі ўдзел у антыкамуністычным Паўстаніне Жапакікі 1948 году — ордэнам "Гонар нацыі». Паўстанцаў ён назваў «бясстрашнымі і мудрымі людзьмі, што падняліся на абарону годнасьці і будучыні» (асабліва вылучыў Байрама Камбэры і Джэмаля Браха). Самому прэзыдэнту было нададзена званьне ганаровага грамадзяніна Люфцьнье[5].

24 лістапада 2014 году Нішані выдаў указ аб пасьмяротным узнагароджаньні ордэнам «Гонар нацыі» некалькіх антыкамуністычных палітыкаў, пакараных у 1945 годзе па прыгавору Спэцыяльнага суду (у тым ліку былога міністра ў калябаранцкім урадзе Колы Тромары[6]).

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]