Аркадзь Мігдал

Аркадзь Мігдал
	Аркадзь Мігдал
	па-расейску: Аркадий Бенедиктович Мигдал
Дата нараджэньня	26 лютага (11 сакавіка) 1911
Месца нараджэньня	Ліда, Віленская губэрня, Расейская імпэрыя;
Дата сьмерці	9 лютага 1991 (79 гадоў)
Месца сьмерці	Прынстан[d], Мэрсэр[d], Нью-Джэрзі, ЗША;
Месца пахаваньня	Новадзявочыя могілкі;
Месца вучобы	фізычны факультэт Санкт-Пецярбурскага дзяржаўнага ўнівэрсытэту[d];
Занятак	фізык-тэарэтык, пісьменьнік-дакумэнталіст, ядзерны фізык, папулярызатар навукі
Навуковая сфэра	фізыка
Месца працы	Інстытут фізычных праблемаў імя П. Л. Капіцы РАН[d]; Нацыянальны дасьледчы ядзерны ўнівэрсытэт[d]; Курчатаўскі інстытут[d]; Інстытут тэарэтычнай фізікі імя Л. Д. Ландау РАН[d];
Сябра ў	Расейская акадэмія навук і Акадэмія навук СССР[d]
Навуковая ступень	доктар фізыка-матэматычных навук[d]
Навуковы кіраўнік	Мацьвей Бранштэйн
Вучні	Анатоль Ларкін, Юры Гапонаў
Узнагароды	Landau Gold Medal[d] (1977)
	Аркадзь Мігдал у Вікісховішчы

Аркадзь Бэнэдыктавіч (Бяйнусавіч) Мігдал (11 сакавіка 1911, Ліда — 9 лютага 1991, Прынстан, ЗША) — савецкі фізык-тэарэтык.

Біяграфія

Нарадзіўся на Беларусі. У Першую сусьветную вайну, чатырохгадовым, разам з бацькамі ўцёк ад немцаў у Пецярбург. Пасьля заканчэньня школы паступіў у Ленінградзкі ўнівэрсытэт (цяпер Санкт-Пецярбурскі дзяржаўны ўнівэрсытэт), адкуль яго выгналі ў 1931 за «непралетарскае паходжаньне». У 1933 быў арыштаваны, яго выпусьцілі празь семдзясят дзён.

У канцы 1930-х гг. будучы акадэмік заняўся разглядам праблемы ўзаемадзеяньня нэўтронаў з атамамі. У выніку ім быў разьвіты арыгінальны мэтад «устрэсваньня», які прынёс аўтару заслужаную вядомасьць.

У 1943-45 А. Б. Мігдал працаваў ў Інстытуце фізычных праблемаў АН СССР, з 1944 прафэсар Маскоўскага інжынэрна-фізычнага інстытуту. У 1945-71 у Інстытуце атамнай энэргіі, у 1947 быў апанэнтам на абароне кандыдацкай дысэртацыі А. Дз. Сахаравым. З 1971 працаваў у Інстытуце тэарытычнай фізыкі АН СССР.

Чалец-карэспандэнт АН СССР (1953), акадэмік АН СССР (1966).

Узнагароджаны ордэнамі Леніна і Працоўнага Чырвонага Сьцяга.

У навуцы

А. Б. Мігдал — заснавальнік новых кірункаў у ядзернай фізыцы і фізыцы мэталаў. Разьвіў тэорыю дыпольнага і квадрапольнага выпраменьваньня ядраў і тэорыю іянізацыі атамаў пры ядзерных рэакцыях. Распрацаваў тэорыю шырокіх ліўняў. Разгледзеў уплыў шматкратнага расьсейваньня на тармазное выпраменьваньне і разьвіў мэтад рашэньня квантавай задачы многіх целаў. Дастасаваў тэорыю звышправоднасьці да пытаньняў будовы ядраў і вылічыў моманты інэрцыі цотных і няцотных ядраў. Разьвіў колькасную тэорыю ядра, заснаваную на прымяненьні мэтада квантавай тэорыі поля. Дасьледаваў праблему палярызацыі і вакуўму ў моцных магнітных палях.

У навуковы ўжытак увайшлі такія азначэньні, як асаблівасьць Мігдала-Кона, скачок Мігдала, канстанта Мігдала.

Крыніцы

↑ Мигдал Аркадий Бейнусович // Большая советская энциклопедия (рас.): [в 30 т.] — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969.
↑ Arkady Migdal // SNAC (анг.) — 2010.
1 2 Летопись Российской академии наук. Т. VI. 1941—1945 (рас.) — Москва: Архив Российской академии наук, 2021. — С. 474—475. — 592 с. — 300 экз. — ISBN 978-5-6046932-0-9

Літаратура

В. Белянкевіч. Акадэмік Аркадзь Мігдал: Аповесьць пра шчасьлівага чалавека // Лідзкі летапісец №13

[_cbc5bda253fe7685-1] Мигдал Аркадий Бейнусович // Большая советская энциклопедия (рас.): [в 30 т.] — 3-е изд. — Москва: Советская энциклопедия, 1969.

[_1d19945330e6bb69-2] Arkady Migdal // SNAC (анг.) — 2010.

[_3cc2d922b591a97f-3] 1 2 Летопись Российской академии наук. Т. VI. 1941—1945 (рас.) — Москва: Архив Российской академии наук, 2021. — С. 474—475. — 592 с. — 300 экз. — ISBN 978-5-6046932-0-9

[1]

[2]

[3]