Ангелюс Сылезіюс

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Анґелюс Сылезіюс
Angelus Silesius
Silesius.png
Асабістыя зьвесткі
Імя пры нараджэньні Ёган Шэфлер (Johann Scheffler)
Псэўданімы Angelus Silesius
Нарадзіўся сьнежань 1624
Брэслаў (цяпер Уроцлаў), Сылезія
Памёр 9 ліпеня 1677(1677-07-09)[1][2][3] (52 гады) або 1677[4]
Брэслаў (цяпер Уроцлаў), Сылезія
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці паэт-містык, рэлігійны дзяяч
Кірунак Асьветніцтва
Жанр паэма
Мова нямецкая

Ангелюс Сылезіюс, Сылескі Анёл (пасланец) (па-нямецку: Angelus Silesius, уласнае імя Ёган Шэфлер, па-нямецку: Johannes Scheffler, 25 сьнежня 1624, Брэслаў, цяпер Уроцлаў, Сылезія — 9 ліпеня 1677, тамсама) — нямецкі паэт-містык.

Біяґрафія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сын польскага шляхціча й немкі нарадзіўся ў Брэславе (цяпер Уроцлаў). Сапраўдным імем пісьменьніка было Ёган Шэфлер, але шырокую творчую вядомасьць ён набыў пад псэўданімам Angelus Silesius (Сылескі пасланец), пад якім публікаваліся яго творы. У 1618 яго бацька пераехаў з Кракава ў Брэслаў, атрымаўшы тутэйшае грамадзянства. Будучы выхаваным на лютэранскіх каштоўнасьцях, Ёган атрымаў адукацыю навукоўца й фізыка. У 1652 перайшоў у каталіцтва. Праз два гады атрымаў пасаду галоўнага навукоўца пры двары Фэрдынанда ІІІ. У 1661 працаваў у якасьці сьвятара й стаў намесьнікам біскупа Брэслава. Памёр там жа ў кляштары сьвятога Мацьвія.

Творы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1657 апублікаваў калекцыю з 205 гімнаў пад назвай Heilige Seelenlust, oder geistliche Hirtenlieder der in ihren Jesum verliebten Psyche (1657), два зь якіх увайшлі ў пратэстанцкія зборнікі царкоўных сьпеваў. Найвыбітнейшай яго працай стала кніга Geistreiche Sinn-und Schluss-reime (1657), якая ў 1674 выйшла другім выданьнем пад назвай Cherubinischer Wandersmann (Херувімскі вандроўнік).

Ідэі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Носьбіт філязофскае традыцыі Экхарта, Таўлера, Бёмэ, Анґэлюс Сылезіюс ператварае яе ў паэтычнай форме. Ён не прытрымліваецца рамкаў вызначэньняў, уласьцівых пэўнаму веравызнаньню, паколькі для яго Бог ёсьць нешта невызначальнае. Чалавек мізэрны ў параўнаньні са Стваральнікам, але менавіту ў Ім, створаным па вобразу й падабенству Яго, Бог можа сазіраць Самога Сябе. Таму чалавек мусіць адмовіцца ад самога сябе, зрачыся ад свайго «Я», каб стаць тым, хто ён ёсьць насамрэч — вечным адлюстраваньнем Тварца. Нагэтулькі радыкальны пункт гледжаньня, блізкі па свайму сэнсу нэаплатанізму, асуждаўся каталіцкай царквой. «Херувімскі вандроўнік» аказаў значны ўплыў на шматлікіх нямецкіх паэтаў, у тым ліку Шапэнгаўэра, і быў у наступстве прызнаны аднім з найцудоўнейшых праяваў вольнага ад якіх-кольвек умоўнасьцяў містыцызму.

Выявы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Lemcke L. Angelus Silesius (ням.) // Allgemeine Deutsche BiographieL: 1875. — Т. 1. — S. 453–456.
  2. ^ Angelus Silesius // Encyclopædia Britannica (анг.)
  3. ^ Ангелусъ Силезіусъ (рас.) // Энциклопедический лексиконСПб: 1835. — Т. 2. — С. 231.
  4. ^ Library of the World's Best Literature / пад рэд. C. D. Warner

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]